Woensdag 01 Juli 2009 at 08:30 am
Eeuwig Weekend viert vandaag feest. Ze bestaat namelijk een jaar! En dat wordt gevierd met een overzicht van het beste van 1 juli 2008 t/m 1 juli 2009: klik!
Zondag 28 Juni 2009 at 07:26 am
Weken voor het kastje tweemaal bij het vuilnis werd gezet, dumpten we twee stoelen aan de kant van de weg. Van plastic, in de kleuren rood en zwart, vies geworden van hun jarenlange verblijf op zolder. Het was niet eens zozeer dat ze het niet verdienden om herbruikt te worden, maar er was simpelweg geen plek voor ze. Dus besloten we ze te verplaatsen naar de stoep.
We hadden niet eens opgemerkt dat ze mee waren genomen door een passant. We stonden er ook niet bij stil, weg was weg. Maar met het mooie weer vertoeven veel buren op het balkon of in de tuin en gunnen ons daarmee een blik op hun meubilair. En wat ontdekten we tot onze grote verbazing toen we gister vanaf ons balkon naar beneden keken?
Juist, onze stoelen in de tuin van de onderbuurman.
Hij had er kennelijk geen problemen mee dat ze misschien wel eens van zijn buren waren geweest, en dat die buren ze wel eens konden zien staan. Maar waarom zou hij ook? Híj had nu een mooi setje, zo in zijn tuin.
Wij glimlachten nog maar eens om het tafereel. De spullen die wij buitenzetten lijken altijd wel een bestemming te vinden, ver van huis of juist heel dichtbij.
Donderdag 25 Juni 2009 at 07:21 am
Die ochtend parkeerde ik mijn fiets in de opvallend lege fietsenstalling. Het was duidelijk dat er veel collega's op vakantie waren.
Het was een gewone werkdag waarop ik een langlopende klus afrondde en klanten te woord stond. Aan het eind van de dag wenste ik mijn collega's goedenavond en slofte met muziek van Rebekka Bakken op mijn hoofd naar de fietsenstalling. Ik haalde het kettingslot eraf, stak de sleutel in het Axa-slot en trok aan het stuur om mijn fiets uit het rek te halen.
Geen beweging.
Toen ik eens goed naar mijn voorwiel keek zag ik een onbekende kabel. Vastgeklonken aan de fiets die tegenover de mijne stond. Onnadenkend door de stang van het fietsenrek gestoken en mijn wiel meegenomen.
Ik keek er naar en haalde mijn schouders op. Negen jaar lang had ik mijn fiets geparkeerd in het steevast overvolle fietsenrek op het Leidseplein. Collega's klaagden over gestolen fietsen en sloten die per ongeluk door hun handremkabel waren gestoken. Nooit was mij zoiets overkomen. En nu, op een rustige dag waar volop plek was, had iemand mijn fiets vastgeketend.
Het moest er simpelweg een keer van komen.
Ik belde nog wel even naar mijn fietsgrage collega boven, of het misschien de zijne was. Helaas. De conciërge mocht alleen in noodgevallen een omroepbericht plaatsen en zo kwam het dat ik mij lopend richting metro bevond. Ik haalde mijn schouders op en berustte in mijn lot.
Die berusting verdween even toen ik overstapte op de tram. In de tram was het heet en werd ik misselijk van het achteruit rijden. Met zulk een mooi weer hoorde ik niet in de tram, maar op de fiets! Had ik niet meer kunnen doen om de eigenaar van de fiets te achterhalen?
Nee. Hier had ik gewoon geen controle over. Hier kon ik niets aan doen. Ik kon alleen maar naar huis gaan, morgenochtend weer de tram en metro pakken en duimen dat de eigenaar zijn fiets van slot had gehaald. En daarmee de mijne ook.
(Maar als die rotzak inmiddels mijn fiets niet van zijn slot heeft gehaald dan zijn mijn rapen gaar!)
Dinsdag 23 Juni 2009 at 07:16 am
Bijna iedereen die ik ken is inmiddels verslingerd aan de iPhone, en kan niet anders zeggen: ik ook. Maar aan die verslingerdheid hangt een prijskaartje en dát heb ik er niet voor over. Dus verlengde ik mijn spotgoedkope abonnement en bestelde gratis een spiksplinternieuwe telefoon van Sony Ericsson: de W995. Na mijn bestelling kwam opeens de nieuwe iPhone uit en werd die oude wel erg goedkoop in de losse verkoop, maar ik liet het maar zo. Over twee jaar weer een kans.
Maar toen ik zaterdag mijn nieuwe mobiel ontving, zat ik toch wat beteuterd te kijken naar het apparaat. Ik was inmiddels ook al zo gewend aan de iPhone omdat lief er eentje bezit, dat ik toch het gevoel had een miskoop gedaan te hebben. Desondanks begon ik maar met het verdiepen in het apparaat, dat ik vooral gekocht had vanwege de 8.1 megapixels camera. Kan de iPhone niet tegenop!
Toen ik merkte dat het scherm meedraait als ik de telefoon draait, was ik al iets blijer. Kan de iPhone namelijk ook. Bovendien heb ik G3 en als klap op de vuurpijl las ik dat ik films kan downloaden om op mijn mobiel te kijken. Even was ik bang dat ik dat niet zou kunnen omdat een Sony Ericsson niet aangesloten kan worden op een Mac. Maar gelukkig liegt de handleiding ook wel eens (of vermelden ze het gewoon niet) en kan ik gelukkig net als elke Windows-gebruiker films op mijn mobiel zetten. Per maand wordt een aantal films aangeboden en inmiddels heb ik de eerste al achter de kiezen: House of Sand and Fog. Een film kijken op een klein schermpje is niet ideaal, maar zeker niet vervelend.
Dus na een dag kon ik toch zeggen dat ik blij ben met mijn nieuwe aanwinst. Maar na afloop van dit contract wil ik toch echt wel een iPhone!
Zondag 21 Juni 2009 at 07:22 am
Toen ik gisterochtend mijn rondje buurt deed, merkte ik dat ik sommige winkels fijner vond om te bezoeken dan anderen. Dat had niet met de producten te maken, maar des te meer met het personeel. Daarom hierbij een (kort) rijtje fijne winkels:
1. De Tuinen
Sinds De Tuinen mijn favoriete thee van Heath & Heather niet meer verkoopt, kom ik er iets minder vaak, maar een aardige voorraad aan natuurproducten hebben zij wel, waardoor het toch de moeite waard blijft om langs te gaan. De Tuinen heeft een perfecte service: ze staan altijd voor je klaar maar dringen zich niet aan je op. Waardoor je even mag dralen en op je gemak rond kan kijken, en wanneer je het echt niet weet staat er binnen no time een medewerker bij je die je met alle liefde van de wereld verder helpt. Ideaal!
2. Simon Lévelt
Simon Lévelt is een goedlopende en populaire koffie- en theewinkel. Ik kom daar voor de thee van hun eigen merk, en ook zij blinken uit in service. Hun winkel is klein, dus ze staan niet direct naast je als je even op je gemak rondkijkt. Ook zij steken op een oprechte manier tijd in je als je het even niet weet en bovendien hebben ze veel verstand van zaken. Een prettige manier van zaken doen dus.
Gek genoeg lukt het me niet andere winkels te bedenken met zulk een fijne en goede klantvriendelijkheid. Maar misschien u wel?
Vrijdag 19 Juni 2009 at 07:23 am
Mijn nieuwe functie beoefen ik nog niet zo lang, en tóch voerde ik gister te relaxt mijn werkzaamheden al uit. Er ging iets fout, buiten mijn schuld om, er ging nog iets fout, weer buiten mijn schuld om, er ging nog iets fout, mijn schuld, er ging nog iets fout, mijn schuld.
Die laatste twee foutjes heeft waarschijnlijk niemand opgemerkt. Iets met de feestelijke aankleding die door mijn toedoen iets minder feestelijk was dan vorige keer. Die eerste twee foutjes troffen de groep mensen die ik begeleidde. Gelukkig was er een oplossing voorhanden en kon ik alles stante pede in goede banen leiden.
Na het evenement noteerde ik een waslijst aan dingetjes waar ik een volgende keer rekening mee moet houden. Zodat ik mezelf scherp kan houden en niet te snel denk dat ik er al ben. Was overmoed niet zelden goed?
Woensdag 17 Juni 2009 at 07:02 am
Voor we naar een concert in Paradiso gaan, eten we in het naastgelegen Wagamama. Aan de lange tafels is het een drukte van belang, iets dat ik niet verwacht op maandagavond. We worden tussen vreemden gezet, dat is het principe van Wagamama, al hadden ze ons vorige keer een rustiger plekje toebedeeld.
Onze bestelling arriveert snel. Op de papieren placemats staat het nummer van onze bestelling, zodat ze niet hoeven te vragen voor wie welk bord is. Na een paar minuten smikkelen en smullen loopt de serveerster langs en vraagt of het smaakt. Met volle mond knikken we 'ja' en zeggen we 'heerlijk'. Waarop zij op mijn placemat een krul zet.
Het stelletje naast ons krijgt hun eten iets later dan wij, en wordt dan ook gevraagd of het smaakt. Ze antwoorden positief en hop, ook zij nemen, verbaasd, een krul in ontvangst. "Tja, als het niet smaakt," zeg ik, "krijg je ook geen krul."
Zondag 14 Juni 2009 at 07:18 am
1. Star Trek (2009)
Met stip op 1, Star Trek. Wanneer je fans niet teleurstelt, betekent het dat er een goed product is afgeleverd. En dat is hier het geval. Bovendien heb ik een zwak voor verhaallijnen uit de serie die in de film verwerkt zijn, zoals de terugkeer van Leonard Nimoy die Spock in de eerste serie speelde en de ontwikkeling van de legendarische Captain Kirk die we op jonge leeftijd leren kennen als een drinkgrage vechtersbaas.
2. The Reader (2009)
Een niet al te fijne film die veel emoties losmaakt. Die emoties zijn niet altijd positief: vijf minuten na het begin zat ik al met een gevoel van walging in de bioscoopstoel. De hoofdpersoon, gespeeld door Kate Winslet, is on(be)grijpbaar en dat irriteerde me mateloos. Een beklemmende en indringende film die moeilijk laat beklijven.
3. La Crème (2007)
Zeer vermakelijke film over een verkoper die naarstig op zoek is naar een baantje en op een dag een onbekend potje crème in zijn badkamer vindt. Hij smeert wat crème op zijn gezicht en opeens iedereen ziet hem aan voor een beroemdheid. Welke beroemdheid dat is vullen ze zelf in, maar hij krijgt behoorlijk wat gedaan van mensen en dat is wel eens prettig voor een arme sloeber. Hoe vaker hij smeert, hoe meer crème hij nodig heeft om hetzelfde effect te bewerkstelligen en dat brengt hem in vervelende situaties. Prachtige parodie op onze eigen jachtige verlangens naar meer.
4. A film with me in it (2009)
Toeval bestaat niet. Of toch wel? Een man probeert bij zijn huisbaas een opknapbeurt voor zijn huis los te peuteren, maar de huisbaas (Keith Allen, vader van Lily) wil alleen maar geld zien. Uiteindelijk stort het huis geleidelijk aan in en neemt bezoekers per ongeluk mee in de puinhoop. Levend brengen ze het er niet vanaf, behalve de huurder en zijn vriend, die moeten kiezen voor eerlijkheid of verhulling. Hilarische film die in september 2009 in de Nederlandse bioscoop is te zien.
5. S.Darko (2009)
De film Donnie Darko was immens populair, S.Darko is een spin-off. Overigens zonder toestemming van de makers van Donnie Darko, die behoorlijk pissig waren over het resultaat. Want heel goed is het niet. Maar als de echte Darko-fans het geduld hadden om even rustig te kijken, hadden ze misschien de moed gehad om toe te geven dat het resultaat niet zo erg is als ze hadden verwacht. Het is namelijk best een leuke film, die gaat over het zusje van Donnie, Samantha, overigens door hetzelfde meisje gespeeld als in Donnie Darko. Ze is inmiddels 18 en aan het reizen geslagen. Ze heeft de raarste visioenen, zeker 's nachts, die in het teken staan van tijdreizen. Vaagheid ten top, net als bij Donnie, maar intrigerend op een bizarre manier.
6. Eagle Eye (2008)
Twee onbekenden van elkaar krijgen een bedreigend telefoontje van een mysterieuze persoon en leggen samen een lange reis af naar de persoon achter de stem. Stukje bij beetje ontvouwt zich het mysterie terwijl ze met behulp van de onbekende stem de politie te snel af zijn. Bedoeling is dat zij de stem gaan helpen, hoe en waarom weten ze niet. Wat er gebeurt als ze afhaken is echter duidelijk: dan komen niet alleen zijzelf, maar ook hun familie om het leven. Dus zetten ze door en ontdekken uiteindelijk wat voor verschrikking op hun staat te wachten. Wederom een spectaculaire uitwerking van de maatschappij waarin we leven.
7. Little Dorrit (2008)
Een BBC-serie, een kostuumdrama nog wel, die op de zevende plek eindigt? Het gebeurt niet vaak, maar het lukt Little Dorrit niet om hoger te scoren. Het is een verhaal van Charles Dickens en kennelijk spreken zijn verhalen mij niet aan. Alhoewel, het verhaal wel, maar de personages niet. Ze zijn te opvallend, te uiteenlopend, te cirque-du-freak-achtig. De twee hoofdpersonen, Amy Dorrit en Arthur Clennam zijn één van de weinige normale mensen in het verhaal en dé reden waarom ik de serie heb uitgezeten. De rest, zeker de enge moordenaar Rigaud en de vieze geluiden makende Mr. Pancks konden me gestolen worden. Desalniettemin een goed verhaal, over de familie van Arthur die inzake Amy een groot geheim met zich meedraagt. Niemand weet ervan, behalve de moeder van Arthur en haar bediende (ook al zo'n engerd).
8. Truffe (2008)
Science-fiction film van korte duur (75 minuten) die in zwart/wit is gedraaid. Door het broeikaseffect schieten in Montrael truffels als paddestoelen uit de grond. Truffels worden duur betaald en al snel is de wijk bevolkt met goudzoekers. Eén fabriek is uit op de monopoliepositie, rekruteert de goudzoekers en al snel zijn truffels een zeldzaam goedje en mag je blij zijn er nog een paar te vinden. Eén goudzoeker is onafhankelijk gebleven, en om hem draait het verhaal. Weer een bizarre uitwerking van onze huidige maatschappij? Reken maar!
9. 100 Feet (2008)
Een film met onze eigen Famke Janssen, die haar man, een politieagent, uit zelfverdediging vermoordde. Niemand gelooft haar en ze wordt in het gevang gegooid. Na een aantal jaar mag ze het restant van de straf thuis uitzitten, waar ze 100 feet bewegingsruimte heeft door een enkelband met sensor. Haar overleden man neemt echter wraak en doet dat op hardhandige wijze. Zijn voormalige politiepartner, Shanks, houdt haar in de gaten en treft haar aan met diverse blauwe plekken en bloedingen. Omdat hij haar niet gelooft verzint ze smoesjes, tot er iemand in huis wordt vermoord. Geen onaardige film met een aardig concept, maar Famke kan de film met haar acteerprestatie niet dragen.
10. The Day the Earth Stood Still (2008)
Het apocalyptische aspect is prachtig, maar waarom kiezen de Amerikanen er keer op keer voor om een jongetje (of meisje) mee te laten spelen? Het is zó irritant! Al dat moralistische gedoe, weg ermee! Dit keer is het een jongetje van 11 (het zoontje van Will Smith) dat zijn ouders verloor en bij zijn stiefmoeder (Jennifer Connelly) woont. Op een kwade dag willen aliens de aarde overnemen omdat de mens zijn planeet vernietigt (ah, weer die uitwerking van onze maatschappij). "Maar in het heetst van de strijd gaan we vechten voor onze planeet," probeert Jennifer nog tegen alien Keanu Reeves die in het bezit is van een geweten. Maar of het helpt?
11. Hors de Prix (2006)
Audrey 'Amelie' Tautou speelt in Hors de Prix een mooi meisje dat date met rijke mannen en van hun geld en cadeaus leeft. Tot ze een man tegenkomt die werkelijk in haar is geïnteresseerd, en zij in hem. Maar hij is arm en zij verkiest geld boven hem, ook omdat ze niet wil toegeven verliefd te zijn. Uiteindelijk belandt hij in dezelfde business door het vriendje te worden van een rijke vrouw. Met z'n allen zitten ze in hetzelfde dure hotel te 'genieten' van luxe parties en gemaakte liefde. Tot hun echte liefde niet meer te ontkennen is. Hors de Prix is een vermakelijke komedie die niet boven een gemiddeld niveau weet uit te stijgen.
12. The clone returns home (2009)
Films uit Azië zijn een stuk trager dan films van andere continenten, maar 'Kurôn wa kokyô o mezasu' slaat echt alles. De stroperige beelden vertellen het verhaal van een ruimtevaarder die zichzelf laat klonen voor het geval hij de dood vindt. Het laat zich raden, hij vindt de dood en zijn kloon wordt geactiveerd. Helemaal goed gaat dit niet, het prototype blijft hangen in het verleden toen de ruimtevaarder nog een tweelingbroer had. Deze is verdronken en de kloon geeft zichzelf de schuld. Als hij uit het laboratorium verdwijnt om zijn overleden broer te zoeken, staat een tweede kloon op die wél helemaal zichzelf is. Ontknopingen zijn op voorhand zichtbaar en zien er te gekunsteld uit. Aziaten kunnen mooie films maken, maar hier slaan ze de plank mis.
