Sjoerd (Blood, Sweat & Lu…): Goed geschreven en bondig! Inderdaad fantastische series, die onze ogen daadwerkelijk openen want bui… robtheblob (Bommetje): beetje puberaal grapje ook, zonder de consequenties te overzien. Typisch Frysk? Scedan (Verrassing): Wat een origineel cadeau. Die Lief van jou moet wel veel van je houden om op zo'n schot in de roos te… Maurice (Verrassing): Een geheimpje voor een vrouw bewaren...Voor haar verjaardag. Onmogelijk Menno :P
Maar wat een geweldi… Mrs. T. (Verrassing): Ja, fantastisch kasteel. Wij waren er afgelopen zomer ook. Ik hartje kastelen! Irene (Verrassing): Wauw. Wat een gave verrassing. Ik jaloers is. En top dat je het leuk had!
Omdat er op zondag een beurs was in Antwerpen over sci-fi, fantasy en horror, reisden lief en ik af naar de Belgische stad. En omdat we dan toch al in Antwerpen waren, konden we net zo goed doorreizen naar Parijs. Dat deden we dan ook, de volgende dag. Maar niet voor we de ochtend na het bezoek aan de beurs (die voor niet-fans van starwarspoppetjes en mangastrips niet zoveel voorstelde) de Onze-Lieve-Vrouwkathedraal bezochten waar schilderijen waren tentoongesteld van Rubens en Metsijs.
Het verbaasde me hoe prachtig het was de werken in een kathedraal te zien hangen en niet in een ‘saai’ museum. Hier versterkten het gebouw en de voorstellingen de sfeer, was het eigenlijk niet meer dan logisch om een kunstwerk hier te zien hangen. Zo hoorde het, zo was het bedoeld. Een voorstelling over Jezus in Gods huis. Passender kon het niet.
Veel van de werken waren drieluiken, waarvan de zijpanelen gesloten konden worden. Zoals de loeigrote altaarstukken, die voorheen boven het altaar hingen. Maar daar hingen ze nu niet. Ze hingen aan een zuil of stonden gewoon los in de ruimte. En dat gaf een bijzonder kijkje op de achterkant, waardoor de voorstellingen op de achterzijde van de zijpanelen óók aanschouwd konden worden.
Af en toe struin ik de lijsten van Paradiso en Melkweg af op zoek naar leuke optredens. Die vond ik. Van een zeer getalenteerde Noor: Jarle Bernhoft. Als hij ook nog een beetje humor heeft kan dat een heel tof optreden worden.
Mijn moeder bracht me naar het station, maar bijna daar stuitten we op een afzetting van de politie.
We draaiden om, kozen een alternatieve route langs het water en kwamen precies aan de andere kant van de afzetting terecht. Daar waar de tenten van Occupy stonden.
Ontruiming?
Ik zei mijn moeder gedag, stapte de trein in en twitterde over de afzetting. Meteen kreeg ik reactie: geen ontruiming, maar een zeemijn hield de gemoederen bezig. Een zeemijn? En daar reden wij langs?
Al snel verschenen er hashtags als #1april en #ludiekeactie bij de berichtgeving. De 1 april snapt u, de ludieke actie misschien niet, maar hier kunt u bijlezen.
Halverwege het traject Zwolle-Amersfoort was het duidelijk: de zeemijn bleek gevuld met purschuim. Grapje dus!
Een duur grapje, dat wel. Als de daders zich tenminste laten vinden.
Meer zien? Dat kan hier.
Hij had me één hint gegeven: ‘haar’.
Ik was jarig, ik had het cadeau dat ik graag wilde gekregen, maar lief vond dat niet genoeg. En dus gaf hij mij een verrassingsuitje.
Haar. Kapper? Haar. Naar de sauna? Haar. Geen idee!
Ik googelde niet en zeurde nauwelijks aan zijn hoofd. Ik zou wel zien.
Maar de dag voor het uitje besloot ik toch internet te checken op ’25 maart haar’.
Het was hit nummer 5: Kasteel de Haar.
En ik als fanaat van stijlkamers/kostuumdrama’s/oude prachtige gebouwen wist dat dit ‘t móest zijn. Hier werd ik namelijk blij van!
Lief hield zijn lippen nog steeds stijf op elkaar, maar ik wist wel beter.
En inderdaad, op zondag 25 maart reed hij me naar Kasteellaan 1 in Haarzuilens.
We kregen een rondleiding door de voor die tijd hypermoderne keuken, een immense en imposante ontvangsthal, de dans- en ridderzaal en de slaapvertrekken van de baron en barones (Etienne baron van Zuylen van Nyevelt van de Haar (1860-1934) en barones Hélène de Rothschild (1863-1947), die apart van elkaar sliepen). Het kasteel telt 200 (!) vertrekken, wij zagen er te weinig, maar wat was het een ontdekking! En dat ik het bed zag waar Brigitte Bardot en andere beroemdheden hadden geslapen was een leuke bonus.
In Nederland van boven kwam het grootste kasteel van Nederland in vogelvlucht voorbij:
Langer dan lang stond mijn gezicht vanochtend. “Gezellig dat je nu hier zit!”
Hm. Nou. Nee.
Leuk was anders. Heel anders. En dat nare onderbuikgevoel ging ook maar niet weg.
Maar toen de ICT-mannetjes hun werk hadden gedaan en ik mijn nieuwe territorium had afgebakend ging het al wat beter. En na een paar uur vond ik het eigenlijk wel prima zo, op mijn nieuwe werkplek.
Nu was het vandaag een rustige dag in het kippenhok.
Morgen maar weer eens kijken.
Die ziektekiemen waren behoorlijk hardnekkig. Eerst was ík anderhalve week gevloerd en daarna bleef kindje een week thuis.
Dan is de spagaat tussen werk en gezin opeens lastig. Thuis werken met een kindje dat het liefst de hele dag op je wil hangen lukt niet. En ‘s avonds te moe om nog iets zinnigs te doen.
Dus, blij dat het allemaal weer voorbij is.
En wat ik van vorige keer heb geleerd: kindje is na zo’n lange periode van ziekzijn niet meteen beter en zit niet meteen lekker in zijn vel. Dus rustig aan, geen boodschappen of andere gekke dingen doen. Gewoon in de buurt een beetje wandelen. Beetje oud papier weggooien en steentjes verzamelen.
Easy does it.
Waarom toch? Waarom kan ik nou niet gewoon een relaxte houding aannemen en gewoon mijn ding doen zonder dat paniekerige gedrag?
Onhandig zoek ik tussen de papieren die ik op zijn bureau heb gelegd. Ik had toch wel dat ene printje gemaakt en meegenomen?
Nee dus. Niet erg! Niet erg!
En ik hoef ook echt helemaal niet zo zenuwachtig te doen.
Het is zo’n vervelende wisselwerking. Zijn houding, zijn doen en laten stellen mij niet op mijn gemak.
Met mijn voormalige baas besprak ik laatst het waarom.
Ouwehoeren.
Ik kan niet met hem ouwehoeren.
En als ik niet met iemand kan ouwehoeren dan weet ik niet hoe ik me moet gedragen.
Straks maar als verbeterpunt aanmerken bij mijn functioneringsgesprek?
Als een zeef, mensen, als een zeef, dat geheugen van mij!
Maar gelukkig is daar Puck die me herinnerde aan hoe het was afgelopen met het voorval op de crèche.
De manager mailde mij nadat ze terug was gekomen van vakantie: de kalender was uitgedeeld op de nieuwjaarsborrel.
Daar waren wij niet.
De mensen die er niet waren kregen de kalender uitgedeeld op de groep van hun kind.
Daar is iets mis gegaan, aangezien wij die niet hebben gekregen.
Oorzaak gevonden, probleem opgelost. De kalender zit inmiddels veilig in mijn mailbox. Het gevoel van een waardeloze moeder heb ik kunnen dumpen in de trash. De beste plek voor dat soort gevoelens, me dunkt.
Vandaag huppelde ik steeds langs mijn nieuwe werkplek. Om de sfeer te proeven, te wennen, me voor te bereiden. Proberen te voelen hoe het zou zijn om daar te werken.
Mijn collega’s vonden het in ieder geval fijn dat ik weer terug kwam in het kippenhok. Helaas voor hen kon ik dat niet beamen, maar lief was het wel van ze.
Vele bloggers hebben de vragen al ingevuld. Deze keer geeft Aukje de antwoorden:
1. Wie ben je? Aukje. Geboren in Friesland maar al jaren gelukkig in Amsterdam, de stad die mijn ogen opende op het gebied van uitgaan, cultuur, muziek, historie, liefde en internet.
In de week van 23 mei vond er een heuse blogrevival plaats. Bloggers van het eerste en latere uur bliezen het stof van hun weblog en postten een week lang dagelijks een stukje. In dit artikel vertelt Esther Donkers, één van de organisatoren en deelnemer, hoe de blogrevival tot stand kwam en laten we enkele deelnemers aan het woord die vertellen over hun ervaringen met het opnieuw dagelijks bloggen.
