Aukje.net

Weblog van een Amsterdamse dertiger uit de Friese klei.

Lees hier meer over Aukje.

Meer op Aukje.net

katten, theater, films, concerten, eten

Tagwolk

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , (alle)

Archieven

Klik hier voor de archieven van februari 2003 - oktober 2008.

Categorieën

Links

Blogroll en andere links: hier.

Zoek!

Last Comments

viagra_price (WK): Hello!
viagra_canada (WK): Hello!
Michael (Hoe je versteld k…): Daar heb ik wel bewondering voor, hoe je jezelf zo hebt aangepast. Zelf ben ik geen fan van koken. In…
Mieke (In de klauwen van…): Heerlijk wanneer een boek zo meeslepend is. En lezen lukt wel met deze herfstdagen in Mei.......
Grietje (Hoe je versteld k…): Dan heb je ook geen tijd meer voor bloggen. Knap hoor dat je dit kunt opbrengen, natuurlijk je voelt …
Borg (Hoe je versteld k…): Leuk dat je weer een blog geschreven hebt! En knap dat het je lukt je zo strikt aan het dieet te houd…

Dinges

Draait op PivotX - 2.3.6 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

In de klauwen van een boek

Maandag 20 Mei 2013 at 10:45 pm

Het boek ‘Wat ik was' had ik uitgelezen, maar erg enthousiast was ik er niet over. De woorden waren mooi om te lezen, maar het verhaal sprak me niet erg aan.
Tijd voor een nieuw boek. Maar daar zie ik altijd een beetje tegenop. Het begin van een nieuw boek is het het leren kennen van de karakters, het wennen aan de schrijfstijl en nog geen nieuwsgierigheid hebben naar de ontwikkeling van het verhaal.

Toen ik de boeken van de nog-te-lezen-plank door mijn handen liet gaan, besloot ik de eerste bladzijde van ‘De Klauwen van het Woud’ van Carrie Ryan te lezen.
Wat zelden gebeurt, overkwam me: ik werd meteen gegrepen door het verhaal.

Ik las het boek binnen twee dagen uit. Een unicum! En dat terwijl het songfestival werd uitgezonden (lees: minder tijd om te lezen).

Het verhaal was overigens behoorlijk somber. Een zombie-apocalyptisch verhaal, waarbij een klein dorp probeert te overleven tussen hekken waar de hele dag zombies tegenaan beuken.
De filmrechten zijn al verkocht. En terecht. Na de Twilight-saga, The Host en straks de Onsterfelijken is dit de volgende film waar ik naar uitkijk. En naar het volgende boekdeel, dat ik meteen bestelde.

Hoe je versteld kan staan van jezelf

Dinsdag 05 Maart 2013 at 3:13 pm

Zoveel tijd als ik vroeger besteedde aan bloggen, zoveel tijd besteed ik nu aan het lezen van artikelen over gezonde voeding en het koken zelf.

Dat had ik mezelf tien jaar geleden, toen ik begon met bloggen, niet voor mogelijk gehouden. Ik en koken zijn namelijk nooit een succesvolle combinatie geweest. Ik word er simpelweg niet blij van.

De omslag kwam vijf jaar geleden, toen ik een jaar lang suiker- en koolhydraatvrij at. Destijds elimineerde ik vooral de suikers uit mijn dieet, zonder ze op een verantwoorde manier te vervangen. Het enige dat ik zelf maakte was lactosevrije yoghurt. En dat vond ik al een helse taak.

Daarna ging het een beetje mis. Ik werd zwanger en mijn lichaam veranderde. Inclusief darmen, die opeens tegen suiker konden. Hoewel dat niet wilde zeggen dat het nu wél goed voor mijn lichaam was (dat is het natuurlijk nooit), maar ik had geen opgezwollen buik meer. Althans, niet van gasvorming.
Dat effect bleef ook na de zwangerschap bestaan maar ebde na 2,5 jaar weg. Tijd om het suikervrije leven dus weer op te pakken.

Dat het anders moest dan vorige keer, dat was duidelijk. Ik wilde meer energie halen uit mijn eten. En omdat ik niet alles tegelijk kan, zeker niet met een kind om me heen, deed ik alles in stapjes. Ik begon met het maken van grote porties groente voor een week, die ik tijdens de lunch at. In februari voegde ik daar een supersmoothie aan toe. En ik voegde ‘sole’ toe (water met keltisch zeezout volgens dit recept).

En opeens krijg ik de smaak te pakken. Vind ik het geen moeite meer om veel te koken. Werkelijk, ik sta versteld van mezelf.

Wat eet ik dan zoal: – de dag start met een glas water met een theelepel ‘sole’ – half uur later supersmoothie – tussendoor: een groene appel – lunch: bakje groente met zelfgemaakte pindasaus, met twee gekookte eitjes – tussendoor: soep of yoghurt – avondeten (zonder koolhydraten) – ‘s avonds een sinaasappel of handje cashewnoten – voor het naar bed gaan een glas water met een theelepel ‘sole’.

Het gaat geleidelijk aan meer en meer in mijn systeem zitten. En dat is goed, want dan is de neiging om steeds in dezelfde valkuil vol suiker te stappen een stuk minder.
Of dit mijn ideale manier van eten is weet ik nu nog niet, want de griep vertroebelt het blikveld. Maar dat het goed voelt, dat is een ding dat zeker is.

Slaap kindje slaap

Zondag 11 November 2012 at 8:42 pm

Op zo een mooie dag, ja, dan moet je wel even naar het bos. Het Amsterdamse Bos, met al zijn prachtige kleuren en gevallen blaadjes.

Amsterdamse Bos

En hoewel je zou denken dat kindje al die gevallen bladeren te gek zou vinden, speelde hij vooral met water:

Water

Eenmaal thuis stonden we gewapend met een pot drop bij de deur waar zo’n veertig stuks kind voorbij kwamen met liedjes en lampionnetjes. Kindje glunderde, ook al zong hij niet zelf. Dat had hij afgelopen vrijdag al gedaan, bij de crèche.
Eenmaal in bed was hij meteen knock-out, waardoor hij de bel en het gezang niet eens meer hoorde. Slaap, kindje, slaap.

Men neme een achteraf baan en een held

Zondag 16 September 2012 at 8:14 pm

“Daar komt Wawrinka aan!” riep de jongen voor me. Hij stond er een half uur eerder dan ik en dus stond hij vooraan bij de spelersdoorgang. Ik had nog mazzel dat ik meteen achter hem stond, zodat ik de spelers toch nog goed zou kunnen zien.
Er kwamen een paar Zwitserse deelnemers van de baan af. Eén daarvan zette een handtekening op de tennisbal van de jongen voor me.
“Van wie heb je een handtekening?” riep de jongen die aan de andere kant stond. “Wawrinka!”
Ik had een foto gemaakt van de speler die de handtekening had gegeven. En aangezien ik Wawrinka de vorige dag had zien spelen, wist ik dat hij een snor had, wat kleiner en gezetter was dan deze lange slanke man. Ik twijfelde of ik de jongen uit zijn droom moest helpen. Hij was zo opgetogen met zijn handtekening dat ik besloot het erbij te laten.

Overigens kwam ik niet voor Wawrinka. Natuurlijk was het leuk om de nummer 17 van de wereld te zien, maar ik ging voor de nummer 1, het fenomeen dat ik al jaren en jaren volg, die ik vaak heb zien winnen: Roger Federer.

Mijn geduld werd beloond. Onderweg naar de baan moest hij langs een haag van fans. In die haag stond ik en maakte deze foto:

U begrijpt, mijn leven kan niet meer stuk. Zeker niet toen ik zijn sublieme tennistechniek van dichtbij mocht bewonderen: op dag 1 vanaf rij 20, op dag 2 vanaf rij 11 en op dag 3 vanaf rij 10. Ietwat jammer dat mijn buikgriep me een beetje dizzy maakte (zeker toen ik de bal van links naar rechts volgde) en afleidde, maar desondanks was het in één woord GEWELDIG dat ik mijn held eindelijk live kon bewonderen. En dat in mijn eigen stad, op een kleine baan. Hoe vaak maak je dat nou mee?
WOW dus. WOW! WOW! WOW!

De venijnige brandnetel

Zondag 09 September 2012 at 8:47 pm

“De prikken van de brandnetels voel je na vijf minuten niet meer,” zei de mevrouw geruststellend op het klapstoeltje bij de ingang. Ze had een hoedje op tegen de zon, haar ogen keken me door haar grote bruine zonnebril vriendelijk aan.
Ik staarde bevreesd naar het stuk land dat overwoekerd was door brandnetels, gras en riet. Tussen al dat groen stonden, of lagen, graven. Schots en scheef, kapot en soms tekstloos.

“Meneer,” riep ik naar een onbekende die verder durfde te lopen door de lange broek die hij droeg, “staat er aan de andere zijde van de grafstenen wél tekst?”
Hij schudde zijn hoofd. “Het zal wel afgesleten zijn.”
Maar het leek me dat de tand des tijds altijd wel een reliëf van zijn slijtageslag zou achterlaten.

Later las ik dat op de Joodse begraafplaats naast het Flevopark veel arme Joden waren begraven die geen nabestaanden hadden. Kennelijk kreeg je dan geen tekst op je steen.

Ik worstelde me door de brandnetels, probeerde de paadjes die anderen hadden gemaakt te volgen, maar ontkwam niet aan enkele prikken. Het gaf niet. Want eindelijk kon ik achter de gesloten muur, die altijd een zweem van mysterie om zich heen had, kijken. Het voelde alsof ik als niet-welkome buitenstaander gluurde in de keuken van de dood. Luguber, bijzonder.

Via boerderij De Vergulden Eenhoorn (aan de prachtige Ringdijk), dat minder indrukwekkend was dan ik had gehoopt, fietste ik naar het Gemeenlandshuis aan de Diemerzeedijk.

Ook weer een fijn staaltje historie met details die ik graag vaker tegenkom in huizen.

Het was binnen overbevolkt, het statige landshuis was overspoeld door open monumentendagbezoekers. Dus liepen we al snel naar buiten waar we dankbaar gebruik maakten van de schaduw die enkele bomen over het gras wierpen. Maar al leunend tegen het hek, kreeg een brandnetel de been van lief in zijn greep.

Toen we aan het einde van de warme middag thuis kwamen wreven we over onze pijnlijke plek. Niet iédere prik verdween na vijf minuten.

Jo Hamilton

Zondag 24 Juni 2012 at 7:09 pm

Via een simpele advertentie op Facebook belandde ik op de pagina de Britse zangeres Jo Hamilton. Bij het horen van ‘There it is’ kon je me wegdragen. Dit is een album dat ik had willen schrijven.

Snik, het is heet

Maandag 28 Mei 2012 at 3:20 pm

In ons vorige huis was ik al 10 x doodgegaan van de hitte. Toen ik daar nog woonde en het een paar dagen achtereen 30 graden was, hing ik lamlendig en zwetend op de bank met de gordijnen dicht tegen de felle zon.
Geen pretje, zodat ik tegen de zomer opkeek. Vooral omdat er geen ontsnapping mogelijk was. Verkoeling kun je heus wel zoeken: in de koeling van de supermarkt, in de airco op het werk, in het water aan het strand. Maar uiteindelijk kom je altijd weer terug in dat snikhete huis waar slapen niet lukt omdat je je bed uitdrijft.

Ik heb dan ook al 100 x geroepen hoe blij ik ben dat we zijn verhuisd. De zon staat niet op de slaapkamers, waardoor het daar rond de 23 graden blijft. De schuifpui naar het terras staat vanaf ‘s ochtends vroeg wagenwijd open. Op het heetst van de dag verdwijnt de zon achter het appartementengebouw dat veel schaduw creëert. Kindje speelt er zonder pamper, om hem op het potje te krijgen. Als we niet op het terras spelen, hangen we op een rustig onbekend strandje met een aangenaam briesje.
Prikbeesten zijn hier nauwelijks te bekennen.

Ik vind dit weer dan ook prima. Heb geen problemen met slapen en in plaats van lamlendig op de bank te hangen plant ik aardbeienplantjes of zit ik op het strand. In de schaduw, dat dan weer wel.

Plantjes water geven

De achterkant van een schilderij

Zaterdag 12 Mei 2012 at 08:13 am

Omdat er op zondag een beurs was in Antwerpen over sci-fi, fantasy en horror, reisden lief en ik af naar de Belgische stad. En omdat we dan toch al in Antwerpen waren, konden we net zo goed doorreizen naar Parijs. Dat deden we dan ook, de volgende dag. Maar niet voor we de ochtend na het bezoek aan de beurs (die voor niet-fans van starwarspoppetjes en mangastrips niet zoveel voorstelde) de Onze-Lieve-Vrouwkathedraal bezochten waar schilderijen waren tentoongesteld van Rubens en Metsijs.

Het verbaasde me hoe prachtig het was de werken in een kathedraal te zien hangen en niet in een ‘saai’ museum. Hier versterkten het gebouw en de voorstellingen de sfeer, was het eigenlijk niet meer dan logisch om een kunstwerk hier te zien hangen. Zo hoorde het, zo was het bedoeld. Een voorstelling over Jezus in Gods huis. Passender kon het niet.

Veel van de werken waren drieluiken, waarvan de zijpanelen gesloten konden worden. Zoals de loeigrote altaarstukken, die voorheen boven het altaar hingen. Maar daar hingen ze nu niet. Ze hingen aan een zuil of stonden gewoon los in de ruimte. En dat gaf een bijzonder kijkje op de achterkant, waardoor de voorstellingen op de achterzijde van de zijpanelen óók aanschouwd konden worden.

Onze-Lieve-Vrouwekathedraal Antwerpen

[wordt vervolgd]

Bernhoft

Zondag 08 April 2012 at 09:45 am

Af en toe struin ik de lijsten van Paradiso en Melkweg af op zoek naar leuke optredens. Die vond ik. Van een zeer getalenteerde Noor: Jarle Bernhoft. Als hij ook nog een beetje humor heeft kan dat een heel tof optreden worden.

Bommetje

Zondag 01 April 2012 at 9:12 pm

Mijn moeder bracht me naar het station, maar bijna daar stuitten we op een afzetting van de politie.
We draaiden om, kozen een alternatieve route langs het water en kwamen precies aan de andere kant van de afzetting terecht. Daar waar de tenten van Occupy stonden.
Ontruiming?

Ik zei mijn moeder gedag, stapte de trein in en twitterde over de afzetting. Meteen kreeg ik reactie: geen ontruiming, maar een zeemijn hield de gemoederen bezig. Een zeemijn? En daar reden wij langs?

Al snel verschenen er hashtags als #1april en #ludiekeactie bij de berichtgeving. De 1 april snapt u, de ludieke actie misschien niet, maar hier kunt u bijlezen.

Halverwege het traject Zwolle-Amersfoort was het duidelijk: de zeemijn bleek gevuld met purschuim. Grapje dus!
Een duur grapje, dat wel. Als de daders zich tenminste laten vinden.
Meer zien? Dat kan hier.

Aukje elders

» ONSTERFELIJK - JESSICA KHOURY
  Geen reacties | |
» DE ONWAARSCHIJNLIJKE REIS VAN HAROLD FRY - RACHEL JOYCE

  Geen reacties | |
» HAVEN

  Geen reacties | |
» ORANGE IS THE NEW BLACK

  Geen reacties | |
» DE PORSELEINEN SPIEGEL - OLAF J. DE LANDALL
  Geen reacties | |
» THE DARK & HOLLOW PLACES - CARRIE RYAN
  Geen reacties | |
» DE HONGERIGE GOLVEN - CARRIE RYAN
  Geen reacties | |
» DE KLAUWEN VAN HET WOUD - CARRIE RYAN
  Geen reacties | |
» MEG ROSOFF - WAT IK WAS
Wat ik was
  Geen reacties | |
» HUGO HOES - FIJNE FAMILIE
Hugo Hoes - Fijne Familie
  Geen reacties | |