fien (Eerbetoon aan een…): Even iets anders Aukje. Moet ook aan een jongetje gaan wennen.
Maar als ik Dylan zie zal dat best luk… Michiel (Eerbetoon aan een…): De vrije fiets, vroeger bekend als de fiets van Aukje... ;-) Maurice (Eerbetoon aan een…): Zo bekijk je de fiets toch eens op een andere manier. Je hebt er ook leuke verhalen op je website aan… Paul (Eerbetoon aan een…): Het lot van menig fiets in Nederland! Sandra (Eerbetoon aan een…): Ach gos, de fiets met pensioen :-) Hopelijk kan hij daar nog een beetje genieten van zijn oude dag. Scedan (Eerbetoon aan een…): Oh oh, wat een slordige fouten staan er in mijn reactie. Mea culpa :)
Ruim tien jaar geleden verscheepte ik de oude fiets van mijn moeder van het hoge Noorden naar de Randstad. Ruim tien jaar lang bewees hij trouwe dienst. Opgekalefaterd werd hij in de loop van de tijd wel: hij kreeg een blauwe pakkiedrager, nieuwe trappers, nieuwe banden, nieuwe ketting en zijn spatbord werd vastgezet. Op het eind kraakte en piepte hij als een oude heer, zodat ik mezelf genoodzaakt zag op zoek te gaan naar een ander exemplaar.
Die vond ik, zodat mijn oude barrel werkeloos in het fietsenrek voor mijn deur stond. Afgedankt stond hij kansloos te wachten in sneeuwbuien, regen en harde wind. Dat had hij niet verdiend. Dus toen er een bordje bij het rek verscheen dat er een schoonmaak/opruimactie zou plaatsvinden, besloot ik hem te laten staan. Ik verwijderde het slot en gaf hem daarmee zijn vrijheid terug.
Gestolen werd hij niet. Meegenomen wel. Naar een nieuwe stek met de naam Afac. Waar hij troost kan vinden bij al die andere vergeten fietsen.
Ik weet niet hoe vaak ik al heb geroepen dat ik wil stoppen met het geven van borstvoeding. Vanaf dag één al. Voornamelijk omdat het zo verdomde pijnlijk was. Maar er waren hormonen en een positieve zus die riepen dat ik door moest zetten. Want het kon alleen maar beter en leuker worden.
Ze hadden gelijk.
"Stom," zei ik tegen mijn moeder. "Gaat de borstvoeding eindelijk goed, moet ik weer afbouwen!" Nu zijn er moeders die op hun werk gaan kolven, maar ik ben niet zo'n moeder. Ik heb een hekel aan kolven en ik krijg er geen behoorlijke hoeveelheid uit.
Omdat ik nog zo genoot van de intieme momenten met Dylan, stelde ik het afbouwen zo lang mogelijk uit. Maar gister was ik opeens klaar met dat hele borstvoedingsgedoe. Ik was moe en wilde wel eens een afspraak kunnen maken zonder me te haasten. Dus heb ik vandaag de stap gezet en één voeding vervangen. Ik voelde me niet eens schuldig of verdrietig. Ik vond het eigenlijk wel prettig, zeker toen ik zag dat het kleine mannetje meteen in slaap viel toen ik hem in de reismand legde.
De terugkeer naar een klein stukje rust en vrijheid is begonnen. Want ik ben nog wel van plan om 's ochtends, 's avonds en 's nachts te voeden. Of mijn borsten dat ook willen, is nog even afwachten...
Twee weken geleden was ik in Friesland. Mét Dylan en zónder lief, zodat de laatste een paar nachtjes kon doorslapen (deed de eerste dat ook maar ;). Normaliter ga ik altijd treinend naar het Noorden, maar met kind en veel bagage laat ik dat wel uit mijn hoofd. Zus ging ook, met auto en kinderen, en daar pasten Dylan en ik - zij het nipt - nog bij.
Ik wilde echt heel graag naar Friesland. Vooral vanwege de vrijheid: als mijn lief niet thuis is zit ik vastgeroest op de bank omdat ik de kinderwagen én Dylan niet naar beneden kan tillen en een draagdoek te zwaar voor me is. Dus keek ik uit naar een paar dagen logeren op begane grond.
Er was alleen één grote maar: mijn snelwegangst.
Vijf jaar geleden zou ik meerijden naar het noorden met kennissen, maar voor ik überhaupt de auto instapte flipte ik al. Ik durfde het niet aan. Ik durfde de auto niet meer in. Waarom wist ik niet, maar ik blies de trip af. Achteraf gezien misschien wel het stomste wat ik had kunnen doen, want zo werd mijn angst alleen maar groter. Ik zag de snelweg als een groot eng beest dat ik koste wat het kost vermeed. En als ik er mij toevallig toch bevond, schoot ik tegen het plafond van angst.
Maar een kind verandert je leven en zet alles in een ander perspectief. Het draait niet meer om mij, het draait om hem. Dus stapte ik twee weken in redelijk relaxte staat in de auto van zus om met 120 kilometer per uur over het zwarte asfalt te zoeven. Voorheen gaf ik bestuurders instructies als de snelweg onvermijdelijk was: niet harder dan 100 en niet inhalen. Dat hoefde nu niet. Zus kon gewoon haar gang gaan terwijl ik achterin van een slapende Dylan genoot.
De angst was weg. Ik vroeg me zelfs af waaróm ik de snelweg zo bedreigend had gevonden. Ik had hiermee mezelf een prettig vooruitzicht gegeven: niet meer flippen als ik met iemand meerijd en de mogelijkheid om uitjes met de auto te plannen.
Het tijdperk treinen is voorbij. Het tijdperk auto is aangebroken.
Als ik 's avonds in bed lig kan ik niet wachten tot de volgende dag zich aandient, omdat ik zo verzot ben op de lachjes van Dylan. 's Nachts spelen we niet met hem, al lacht hij soms wel als ik hem uit zijn mandje haal. Maar het echte werk produceert hij overdag. Zeker sinds hij goed slaapt in zijn mandje en ouder en ouder wordt, krijgen we steeds meer lachjes te zien. En elk lachje is een moment van geluk.
Nog niet eens twee maanden oud was mijn fiets toen hij veroordeeld was tot continue stalling. Sneeuw verzamelde zich op het zadel, barrels hielden hem gezelschap. Maar vandaag kreeg ik de geest. Vandaag zou ik hem weer waarde toedichten door een ritje te maken.
Zo geschiedde.
Ik schakelde naar de één en fietste rustig naar de natuurwinkel, die de afgelopen maanden zo ver weg leek. Ik kwam toeristen tegen, het zwembad waar ik zo vaak naar toe was gegaan en musea. En kreeg weer zin in een bezoekje aan de stad met zijn mooiigheden.
De natuurwinkel had niet alle producten die ik wilde, ik nam mee wat ik verder nodig had en fietste naar de kroeg waar mijn mannen samen met oma een bakje deden. Ja, ik voelde de wond, maar ik voelde ook de vrijheid die het fietsen mij gaf. Die mij opnieuw mijn omgeving liet ontdekken en zin liet krijgen in het zetten van nieuwe stappen.
Fiets werd daarna teruggezet op zijn vertrouwde plekje. Om daar te wachten op het volgende ritje en wederom een gevoel van vrijheid te laten ontketenen.
Een baby huilt nu eenmaal, dat is bekend. Lastiger is het om de verschillende huilen juist te interpreteren. Wat is er aan de hand? Heeft de baby honger, is hij moe, heeft hij pijn of moet hij nog een boertje laten?
We leven tegenwoordig in een maatschappij waarbij externen verklaren welke huil wat betekent. Bij Oprah was al de Dunstan-methode te zien: baby's maken dezelfde klank om aan te geven wat ze willen:
Nèh - Als je baby honger heeft, maakt het de welkbekende zuigreflex die bij het voeden hoort. Dit veroorzaakt de klank nèh. Èh - Dit hoor je wanneer er een boertje dwars zit. Dit is simpel op te lossen door je baby tegen je borstkas te houden terwijl jij rechtop zit. Klop zachtjes op de rug of billen, zodat het boertje eruit kan. Owh - Deze klank wordt veroorzaakt door de gaapreflex, en geeft aan dat je kindje moe is. Eairth - Dit geeft aan dat je baby een windje moet laten. Leg je baby op je borst en wrijf met de klok mee over zijn buikje. Heh - Dit geeft aan dat je kleine het oncomfortabel heeft. Controleer of het niet te warm of te koud is, en check de luier.
Maar werkt het ook echt?
Op internet kwam ik nog een ander hulpmiddel tegen, de 'Why Cry'. Even copy-pasten:
'Why Cry Mini Analyzer bevat een digitale processor die signalen opvangt en een sample van het huilende geluid van je baby opneemt en analyseert op frequentie, intensiteit, herhaling, duur, hoogt en andere variabelen om te bepalen waarom de baby huilt. Internationale studies hebben bewezen dat de Why Cry Mini Analyzer tot 95% nauwkeurig is in het analyseren in de reden van huilen.'
De Dunstan-methode is tot daar aan toe, maar met de 'Why Cry' zakken we af naar een dramatisch dieptepunt van controle en het uitschakelen van je intuïtie. Ik begrijp het wel, na bijna 8 weken Dylan weet ik nog steeds niet altijd wat zijn huiltjes betekenen en is het moeilijk intuïtie te laten spreken. Maar in een maatschappij waarin alles maakbaar en controleerbaar lijkt te zijn ís ook geen plek voor die intuïtie. Ook accepteren we minder snel een huiltje, want er ís een verklaring voor, dus gaan we wanhopig op zoek naar die verklaring.
Baby's huilen. Dat is niet fijn weet ik nu uit eigen ervaring. Maar om nu een houvast te gaan zoeken met bovenstaande methodes, nee, dat is niet aan mij besteed.
Updeet: op verzoek van Fien hier nog een foto van het mannetje dat zegt: YO!
Het is een understatement dat ik op dit moment veel tv kijk. En opeens ontdek dat er best leuke en mooie televisie wordt gemaakt. Winterse televisie vooral. Een opsomming van een paar mooie winterse programma's die ik de afgelopen tijd keek:
In het land van het Noorderlicht In de tweede week van mijn thuiskomst stuitte ik op de documentaire 'In het land van het Noorderlicht', waarin Joanna 'Absolutely Fabulous' Lumley haar jeugddroom achterna reist: een ontmoeting met het Noorderlicht. De dame, zoals de kenners het Noorderlicht noemen, is grillig en niet makkelijk te vangen. Het is dan ook maar de vraag of de barre tocht, waarbij de kou soms als een mes door haar lichaam snijdt, haar zal opleveren waar ze sinds haar jeugd zo naar verlangt. Hier een filmfragment.
3 op Reis Floortje Dessing maakt bijzondere reizen: tijdens mijn zwanger zijn volgde ik haar avontuurlijke reis van Amsterdam naar het afgelegen eilandje Amsterdam Eiland en sinds de bevalling zie ik wekelijks hoe ze in Alaska armoedige en dunbevolkte dorpjes als Nome bezoekt. Het is fascinerend om te zien hoe de mensen daar leven, hoe groot hun drankprobleem is bij gebrek aan activiteiten (bovendien kunnen hun genen nog niet goed tegen alcohol) en hoe goudzoekers er hun fortuin proberen bij elkaar proberen te schrapen.
71 graden noord De Avro zendt het programma '71 graden noord' uit. Bekende Nederlanders en Vlamingen gaan in de vrieskou een bizar zware strijd aan om de Noordkaap als eerste te bereiken. Dat betekent slapen in tentjes die hangen aan een rots, sneeuw koken om water te kunnen drinken en de meest zware uitdagingen aangaan (bijvoorbeeld bergopwaarts langlaufen). A.s. maandag is de finale.
En het tweede deel van de eindejaarslijstjesgalore. Wat vond de redactie het meest inspirerend het afgelopen jaar? Wat bewoog ons? Deel 1 hier, deel 2 hieronder.
En dan Aukje:
1. Revolutionary Road Wie houdt van emotionele actie komt bij Revolutionary Road volledig aan zijn trekken. Een film vol monologen, problemen en emoties. De hoofdpersonen, gespeeld door Leonardo diCaprio en Kate Winslet, vliegen elkaar constant in de haren, maar houden desondanks veel van elkaar. Dé film van het jaar als je het mij vraagt.
2. Dan Arborise Liefde op het eerste gehoor. Zijn muziek wordt omgeschreven als ‘John Martyn meets Nick Drake’. Ik link ‘m vanwege zijn stem aan David Sylvian en vanwege zijn dreads en akoestische gitaar aan Newton Faulkner. En normaal gesproken ben ik niet van de mannenstemmen en gitaren, maar zijn gitaarspel heeft met dat beetje electronica iets hypnotiserends wat mij dan weer zeer aanspreekt.
De gang naar het podium van de Amerikaanse jazzzangeres Melody Gardot is op zijn minst opmerkelijk: op haar 19e werd ze op haar fiets aangereden door een auto en belandde in het ziekenhuis. Om te herstellen volgde ze muziektherapie. Het duurt maar vijf jaar voor ze de wereld veroverde met zelfgeschreven blues- en jazznummers.
Afgelopen én vorig jaar stond ze al op North Sea Jazz Festival. Niet weggemoffeld in een klein zaaltje achteraf, maar als een act met naam. Dat is ook vooral te danken zijn aan haar opmerkelijke niveau van professionaliteit en daadkracht, waar het publiek op 16 november in de nieuwe Rabozaal van de Melkweg in Amsterdam een flink staaltje van meekrijgt. Want ondanks haar jonge leeftijd laat ze haar toehoorders ongehoord lang wachten omdat madame niet tevreden is met het geluid. Tenminste, zo wordt ons verteld.
Bijna twee uur nadat de deuren open zouden gaan mogen we de zaal betreden en dan nog laat ze een half uur op zich wachten. Het is dan kwart voor tien en sommige toehoorders houden het dan al voor gezien.
Wanneer ze met haar bandleden aan de zijkant van de zaal opkomt en zich à capella zingend naar het podium beweegt, valt haar een flink boegeroep ten deel. Dit moet niet makkelijk zijn voor de dame, maar ze gaat onverstoorbaar door.
Precies een jaar nadat deel 1 van de Twilightsaga, Twilight (Catherine Hardwicke, 2008), in de bioscoop verscheen en een grote bioscoophit werd, is het tijd voor de release van deel 2: New Moon (Chris Weitz, 2009). Gebaseerd op de bestseller van Stephenie Meyer is het altijd afwachten hoe de film zich zal verhouden tot het boek. In hoeverre streven de makers naar een exacte kopie? In hoeverre wijken ze af? Eeuwig Weekend las het op tieners gerichte boek en keek de film. Een verslag.
Zakdoekjes mee? Persoonlijk verwacht ik een ongekend drama op het scherm. Lag in deel 1 de nadruk op het ontstaan van de liefde tussen Edward, een vampier en Bella, een stervelinge, in het tweede deel verlaat hij haar met de gedachte dat dit het beste voor haar is. Hun samenzijn brengt Bella in gevaar, aangezien zij een verdomd lekker hapje is voor vampiers die het niet zo nauw nemen met de regel niet te doden en vegetarisch te leven (vegetarisch betekent in dit geval: bloed van dieren drinken ipv mensen).
De Ierse film Garage (Lenny Abrahamson, 2007) heeft nogal wat prijzen in de wacht gesleept, waaronder beste film op het filmfestival in Cannes. En dat is begrijpelijk. Iedereen die deze tragi-komische art-house film ziet mag concluderen dat hier een bijzondere prent is gemaakt. Garage toont een rauwe en mistroostige kijk op het Ierse plattelandsleven met uit het leven gegrepen karakters.
Pat Shortt als Josie Drager van de film is de bekende Ierse komiek Pat Shortt. Hij vertolkt de rol van Josie, die een garage runt onder toeziend oog van zijn voormalig klasgenoot Mr. Gallagher. Josie is niet helemaal goed bij zijn hoofd, iets waar sommigen van profiteren en anderen oprecht van kunnen genieten. Zijn leven bestaat vooral uit eenzaamheid. Vrienden heeft hij niet; de mannen in de kroeg en truckchauffeurs maken wel een praatje met hem, maar tonen geen vriendschap. Hij is op zichzelf aangewezen, maar heeft daar vrede mee.
Op 22 november a.s. om 14.00 uur Paardcafé Prinsengracht 12 Den Haag Met optredens van... Alexander Franken (muziek) Overhandiging eerste exemplaar aan de hoofdredacteur van het Haags Straatnieuws: Elke Swart Adriaan Bontebal Heleen van der Kemp Maarten Willems (muziek) Harry Zevenbergen Tara van de Wilgen pauze Theo van Rijn Trudy Selier Michiel Mulder & Annick Huijbrechts (muziek) Ton Zijp Jeroen de Vos
Het zou me niet verbazen als het thema van Afterwards (Gilles Bourdos, 2008) velen afschrikt: de film staat namelijk in het teken van de dood. Maar de manier waarop er met dit thema is omgesprongen is zó vernuftig en ingetogen, dat die schrik ongegrond is. Het gezin waar het om draait is ontwricht door de wiegendood van hun jongste telg. Het is de reden waarom vader Nathan (Romain Duris) van zijn vrouw is gescheiden en thans als zeer succesvol advocaat in New York woont. Tijd voor zijn andere telg, een dochter, heeft hij nauwelijks.
Het begin van deze film geeft de scène weer waar de hele film op is gestoeld. We gaan terug in de tijd en zien de 10-jarige Nathan met zijn vriendinnetje Claire bij het water spelen. Wanneer zij door de steiger zakt beveelt ze Nathan hulp te halen, maar als hij bijna thuis is wordt hij geschept door een auto. Hij is er zeer ernstig aan toe en zijn ziel verlaat zijn lichaam. Maar iets brengt hem terug, hoe mooi het aan gene zijde ook is. Wanneer hij ontwaakt uit zijn coma stelt een dokter hem de vraag waarom hij terug is gekomen. Het antwoord wordt pas later aan de kijker duidelijk gemaakt.
De eerste minuten van de film Chéri (Stephen Frears, 2009) winden er geen doekjes om: de monden van de hoofdpersonen hebben elkaar binnen tien minuten gevonden. Een lustvol startsein voor de rest van de rolprent, waarin Michelle Pfeiffer als rijke courtisane Léa de Lonval en de jonge Chéri (Rupert Friend), die zij al kent vanaf zijn zesde, elkaars minnaars worden tegen een Frans jaren ‘20 decor.
Voor minnaarsbegrippen houdt hun relatie lang stand, zes jaar maar liefst, en wordt uiteindelijk verbroken door de moeder van Chéri die een kleinkinderwens heeft. En kinderen, daar is Léa toch echt te oud voor. Chéri wordt uitgehuwelijkt aan een jong onwetend meisje met veel geld. Er zit niets anders voor Léa en Chéri op om gedwongen afscheid van elkaar te nemen. Léa kent het klappen van de zweep en doet naar de buitenwereld toe luchtig over haar verbroken relatie, maar tussen de vier muren van haar verschillende huizen lijdt ze intens verdriet. Ze vlucht naar een hotel in de hoop daar een nieuwe minnaar te vinden, maar merkt als snel dat niemand aan Chéri kan tippen.
Voor velen is New York hun favoriete vakantiebestemming. Wie er is geweest, is meestal lyrisch over de stad. Dat geldt ook voor Pascal Theunissen, journalist en blogger. In 2004 zette hij voor het eerst voet op New Yorkse grond en was verkocht. Toen hij enkele jaren later de kans kreeg om vanwege zijn werk een aantal jaar in de Big City te gaan wonen, hoefde hij geen moment na te denken en verhuisde naar Brooklyn.
Eenmaal gesetteld was hij nieuwsgierig naar de Nederlandse historie. Ons volk heeft veel betekend voor de stad, maar de sporen zijn niet altijd even duidelijk aanwezig en een gids is er niet. Pascal besloot daarom zelf een boek te schrijven. In het jaar waarin de betrekkingen tussen New York en Amsterdam worden gevierd, publiceert hij zijn boek ‘Van Kees tot Yankees in New York’.
