Neneh (Noord): Waarom zou je niet kunnen wennen, je neemt je schatten toch mee :) Aukje (Noord): @Rick: Klopt, da's niet echt te betalen.
@Des: Eigenlijk is 't al heel wat dat ik pas in de drukke st… Des (Tegenstrijd): Op naar Karin Slaughter Des (Noord): Kijk. Je moet het zo zien. Je komt uit Fryslan. Wij friezen passen ons overal wel aan. En zeker hoog … Renesmurf (Noord): Ik denk dat je je vraag al beantwoord hebt in je zinnen er boven, en ik gok dan op een :ja. Rick (Noord): Watergraafsmeer schijnt prettig & groen te zijn.
Ik hoor er vaak over dus ik vermoed ergens dat de pr…
Na een kinderpartijtje in Uitgeest, dat een beetje in het water viel omdat de kinders vanwege de regen nauwelijks buiten konden spelen, reden lief en ik naar Noord om sfeer te proeven. Om een indruk te krijgen van onze nieuwe leefomgeving. Want Noord is nog steeds een optie als het om verhuizen gaat.
Rondrijden is mogelijk sinds lief z'n rijbewijs heeft. Waardoor het zelfs als het pijpenstelen regent aangenaam is om huizen te gaan kijken. We gingen de ene straat in, de andere uit, kwamen in een ander onbekend, groen deel terecht met mooie huizen en vonden de optie om in Noord te gaan wonen best aantrekkelijk.
Maar toen ik later boodschappen deed in mijn eigen buurtje waar ik inmiddels al 12 jaar woon, kreeg ik heimwee. We hebben dan wel geen huis met tuin en geen huis op de begane grond, maar dit is wél de buurt die ik ken en waar ik me thuis voel.
Het lezen van een serie boeken is altijd zo tegenstrijdig. Aan de ene kant verlang je naar het moment dat het volgende deel wordt uitgebracht, aan de andere kant heb je het na zoveel delen wel bekeken. Zoals de Harry Potter-reeks, die halverwege een beetje inkakte, maar uiteindelijk sterk eindigde. De verleiding om zo lang mogelijk door te schrijven wanneer de boeken succesvol zijn is groot. Een schrijver moet weten wanneer te stoppen, ook al lonkt het grote geld.
Een goede serie die nooit verveelde was die van Darren Shan. De reeks is allang afgesloten, maar het eerste deel is nu pas verfilmd. En aangezien er weinig over te horen was, heeft het hem niet de roem gegeven die Rowling oogstte. Toch erg de moeite waard hoor.
De laatste reeks die ik las was de Twilightsaga van Stephenie Meyer. Het verhaal is afgesloten. Vier delen duurde het. Zij profiteert echter op een andere manier van het succes: ze brengt nu boeken uit die geschreven zijn vanuit het oogpunt van een andere hoofd- of nevenpersoon. Zo kwam er een novella uit over Bree Tanner, een vampier van een paar maanden oud die werd vermoord in de strijd tegen de hoofdpersoon Bella. En hopelijk komt er nog een boek uit waarin het verhaal vanuit Edward's oogpunt wordt verteld. Al is dat op dit moment 'on hold' gezet omdat iemand aan wie ze het manuscript toevertrouwde een gedeelte op internet heeft gezet. De sukkel(in).
Misschien vind ik het wel fijner wat de schrijver John Ajvide Lindqvist (o.a. 'Let the right one in') doet. Drie boeken heeft hij uitgebracht. Allen hebben hetzelfde thema (de dood), maar in elk boek introduceert hij een nieuw verhaal. Zo blijf je genieten van dezelfde schrijfstijl en kijk je uit naar zijn volgende boek, maar is dat verlangen niet zo heftig als wanneer je een serie leest. De verslaving is minder hardnekkig en elk boek is verfrissend vanwege de nieuwheid van karakters en setting.
Maar nu. Er ligt even niets in 't verschiet. Harry Potter = klaar. Darren Shan = klaar. Stephenie Meyer = klaar (afgezien van het uitgestelde boek over Edward). Zie, series zijn echt verslavend, anders verlangde ik er nu niet weer naar eentje. Wat zal ik nu eens gaan lezen?
Op de site van Michael Minneboo, waar hij dagelijks foto's post, kwam ik vandaag wel een heel bijzondere foto tegen. Namelijk die van een zwevende meneer op het Leidseplein (klik om naar de foto te gaan). Kijk, een meneer die zijn zweefkunstje op televisie laat zien geloof ik niet. Maar iemand die het aandurft om zwevend de straat op te gaan, da's andere koek.
Wat hij doet is levitatie: 'Het omhoog zweven van voorwerpen of levende wezens, zonder dat daar een afdoende wetenschappelijke verklaring (zoals elektromagnetisme of luchtdruk) voor te geven is' (bron: Wikipedia). Toen ik verder las, kwam ik erachter dat ik vroeger ook een poging tot levitatie heb ondernomen.
Ik had al eens verteld dat mijn nichtjes en ik glaasje hadden gedraaid. Maar op de zolder van mijn ouders hebben we ook het levitatiespel gespeeld. Eén van ons zat op een stoel. De andere vier plaatsen hun vingers onder de oksels en knieholtes van degene die op de stoel zat. We telden af. Eén. Twee. Drie. Vier. Op vijf tilden we degene die op de stoel zat op.
Het optillen had 'zo licht als een veertje' moeten zijn als we de juiste ademtechniek hadden gebruik. En hoewel de persoon een stukje van de grond afkwam, gebruikten we waarschijnlijk onze handen ipv alleen vingers. We wilden heel graag geloven dat het lichter was dan we dachten, maar we wisten donders goed dat dat idee een verzinsel was. Al vonden we het wel verdomd spannend!
Tja, levitatie. Misschien bestaat het. Misschien kan die meneer het op de foto het écht. Zou het?
Opeens staan we in de startblokken om een nieuw huis te kopen. Hoewel, opeens. Er was natuurlijk eerst een kindje en voor het kindje überhaupt was geboren kregen we al advies dat het misschien handiger zou zijn om te gaan verhuizen. Maar verhuizen in Amsterdam doe je niet zo makkelijk. Zeker niet als je op een mooie plek woont.
Alle adviezen sloeg ik dan ook in de wind. Om er snel van terug te komen. Even achteraf gezien (da's altijd makkelijker praten namelijk): als ik niet op drie hoog had gewoond maar op de begane grond, had ik veel meer kunnen wandelen met Dylan en was mijn herstel een stuk sneller gegaan.
De knoop werd doorgehakt toen we merkten dat Dylan een erg beweeglijk kind is. Niet helemaal verwacht, in de buik was 'ie rustig. Tenminste, dat dacht ik. Bleek dat ik hem nooit goed heb kunnen voelen omdat zijn voetjes vooral tegen de placenta schopten.
Met een beweeglijk kind kan je er natuurlijk continu op uit gaan. Maar je kunt ook gaan verhuizen naar een huis met een tuin. Snapte ik nooit eerder waarom mensen altijd de stad uitgingen na het starten van een gezin, tegenwoordig begrijp ik maar al te goed wat deze mensen motiveert.
Helemaal opgeslokt worden door groen en leegte wil ik niet. Ik heb dat zelf 18 jaar lang ervaren en hoewel het erg tof was, ben je ook erg afgesneden van de wereld. En als moeder wil je toch ook van de geneugten van het leven genieten nietwaar. In mijn geval zijn dat de geneugten van een stad als Amsterdam. De drukte kan me gestolen worden, de mogelijkheden niet.
Maar waar zoek je dan? Wat is een goede plek om te gaan wonen? We gingen van Amstelveen naar Weesp naar Hilversum om uiteindelijk in Amsterdam Noord terecht te komen. Tenminste, dat is nu het plan. Kan elk moment weer veranderen hoor. Niets zo veranderlijk als onze ideeën.
...kan ik een rijtje opsommen van de ziektes die mijn collega's ten deel zijn gevallen. Eén heeft de strijd in de zomer verloren, de ander zit er nog middenin. Maar dat was niet de enige malaise die op onze afdeling plaatsvond. Een collega viel van haar fiets zo in de lappenmand. Een ander moest onverwacht een naaste afstaan aan het hemelse leven.
Het was een gezellig weerzien met de mensen die een 'saaie' zomer hadden gehad. Geeft niks, in bovenstaande gevallen pleit ik juist voor saai!
Opeens zit 'ie in de kinderstoel een boterham te eten, is hij aan het tijgeren geslagen en wil niets liever dan staan en op en neer huppen. Hij babbelt er op los, schatert het uit als hij wordt gekieteld en is een beetje eenkennig.
Ik had even pauze van mijn leven en dat voelde me toch een partij raar. Ik kon me er maar moeilijk aan overgeven. Terwijl de masseuse mijn lichaam in de watten legde, moest mijn brein stil liggen en niets doen. Behalve genieten dan. Het viel niet mee om het razende tempo waarin ik mij dagelijks begeef naast me neer te leggen. In plaats daarvan diende ik naar de pijn te luisteren die ontstond wanneer ze op mijn wervels en spieren drukte. Maar juist die pijn versterkte de emoties, zodat het minder ontspannend werd dan verwacht. "Het is een keuze," wist ik. "Ik kan kiezen voor ontspanning en ik kan kiezen voor spanning." Maar ik deed niets en bleef gespannen. Ik vroeg mezelf af: "Wat kan me nou gebeuren als ik de spanning en emotie die ik voel achterwege laat? Nou?! Ik zou zo maar eens kunnen gaan genieten!" En toch deed ik het niet. Typisch mij. Pas toen het eind in zicht was, kon ik steeds meer genieten van de vingers die mijn lichaam onder handen namen. Om vervolgens met een half-slaperig hoofd en een half-goed gevoel van de massagetafel te glijden.
Na een kopje kruidenthee (maar natuurlijk) fietste ik door het park naar huis. Door het groen, langs de vogels, slalommend tussen de wandelaars en toeristen die nog steeds niet weten wat een fietspad is. En daar overviel me een verlangen naar rust met de hoofdletter R.
Het was me d'r wat, als je kijkt naar hoe de blogwereld was toen ik in 2003 begon met bloggen. Als nieuweling en leek kreeg ik allerlei opmerkingen naar me toe geslingerd:
- je regelafstand is te klein - je entert na elke zin, dat leest niet prettig - je moet eens een andere schrijfstijl proberen, dat doet elke blogger - waarom log je in vredesnaam handmatig? Stap toch over op een CMS-systeem! - je moet een reactietool op je site zetten - je schrijft te lief - en toen ik eenmaal een reactietool had: je reacties zijn te lief
Een paar jaar later deed ik hetzelfde bij anderen. Want ik wist het immers zo goed, en dat zouden ze weten ook.
Anno 2010 vind ik het allemaal lariekoek. En zie je ook dat juist die kleine stijldingen een blogger kenmerken. Goed, een te kleine regelafstand leest niet prettig, dat geef ik meteen toe. Maar de rest? Hoezo zou ik een andere schrijfstijl moeten proberen omdat alle bloggers dat doen? Waarom zou ik niet na elke zin enteren? En lief schrijven is nu eenmaal wat ik doe en kan.
Natuurlijk heb ik het geprobeerd. Gekeken naar andere loggers, hun schrijfstijl proberen te kopiëren, niet meer enteren na elke regel, minder lief schrijven. Maar 't werkt niet want 't past niet bij mij. 't Zijn mijn kenmerken, het is hoe ik me onderscheid. Misschien niet op een bijzonder originele manier, maar wel op mijn manier. Soms schud ik nog wel eens mijn hoofd dat ik naar de adviezen heb geluisterd. Dat ik ernaar wilde luisteren omdat ik me tegenover oldskool bloggers onzeker voelde.
Volgens mij wordt er tegenwoordig minder ongevraagd advies gegeven. Er zijn zoveel blogs op de wereld, het heeft überhaupt geen zin. En de goeie bloggers onder ons vallen toch wel op. Zonder of met advies.
De middag ervoor had ik me zo goed gevoeld op mijn hakken dat ik ze de volgende ochtend meteen weer aantrok. Maar mijn lijf was niet zo blij met die keus. 's Ochtends is de boel nog niet zo soepel en schuin staan is niet het meest favoriete tijdverdrijf van mijn spieren.
Toen ik weer thuiskwam en de mogelijkheid had om me van die inmiddels irritante hakken te ontdoen, ging ik tot mijn eigen verbazing zitten, sloeg mijn benen over elkaar en kwam niet meer van mijn stoel af. At een bakje ananas, kletste op twitter, las logjes en het voorwoord van Kattenklauw. Niet dat ik veel vertrouwen heb in het boek dat een rip-off is van de populaire tv-serie 24. Boeken of films die profiteren van iets dat succesvol is zijn vaak een slap aftreksel van het origineel, maar ja, ik smelt gewoon als ik een foto van Jack Bauer op de voorkant zie staan.
Schop onder mijn kont. Hup naar boven! Daar waar de hakken opgeborgen konden worden. Maar ik kreeg de wasmachine in het vizier en moest een wasje draaien. Oh, en het bed nam ik ook meteen af en ach, de kleren van Dylan konden ook opgevouwen worden. De ramen opende ik om de boel eens lekker door te laten luchten, het dekbed hing ik over het balkon.
Hakken? Oh ja, die zo ontzettend irritante hakken. Ja! Ik deed ze uit! Opluchting. Meteen aanleiding om het schoenengedeelte van mijn kledingkast op te ruimen. Schoenen die ik al tijden niet meer droeg weg te doen. Pijn in mijn hart, maar vooruit, het moest maar een keer gebeuren.
Daarna liep ik op sokken naar beneden en zeeg me neer op de bank. Welverdiend, dacht ik zo.
In navolging van Elsbeth stel ik mezelf ook de vraag wat mijn zomergastfilm zou zijn en waarom. Ik ga voor 'Beautiful Thing' uit 1996: in een milieu waar homosexualiteit niet geaccepteerd is bloeit een liefde tussen twee buurjongens op. En waarom het dan zo'n goeie film is? Nou, omdat:
- de manier waarop ze hun liefde voor elkaar ontdekken en er gestalte aan geven meer dan ontroerend is; - het, ondanks de rauwheid van een Londense achterstandswijk, een feel-good movie is - de acteurs niet zijn gecast op mooiheid, maar op de schoonheid van hun sprekende gezichten - een homosexuele liefde in een achterstandswijk gedoemd is om te mislukken, maar zij de lef en de wil tonen om het te laten slagen - niet veel mensen de film kennen terwijl het een groot publiek waardig is
Trailer!
En dan natuurlijk de vraag welke film ú als zomergast zou kiezen!
Het tweede album van de Zweedse Amanda Jenssen mag dan ‘Happyland’ heten, duistere randjes zijn er genoeg te vinden. Zo is daar de zwarte sobere cover, haar rauwe stem en de continue klinkende gangstajazzbeat die de nummers zwaar en krachtig, maar ook zeer dansbaar maakt. De weinige intieme momenten, zoals het lieflijke ‘Sing me to sleep’, vallen daardoor juist extra op.
Eeuwig Weekend bestaat twee jaar. Dat wordt niet gevierd met een spetterend feest, maar met een welverdiende vakantie. En om na de vakantie opgefrist en met verbeterde inhoud terug te kunnen komen, is er de hele zomer lang een enquête te vinden waar je je ongezouten mening mag geven over de lay-out, de artikelen, de schrijvers, de tekenaars, enz. Kost maar een paar minuten van je tijd! Klik!
Weet u (nog) hoe het voelt wanneer een relatie wordt verbroken? Ik herinner me eenzaamheid, gevaarlijke dingen uithalen omdat het je eigen leven je weinig kan schelen, de werkelijkheid als een roes ervaren. Vluchten. Zo ver mogelijk bij de waarheid vandaan gaan.
Dat laatste kun je op verschillende manieren invullen. In de film Nothing Personal (Urszula Antoniak, 2009) doet hoofdpersonage Anne (Lotte Verbeek) dat door al haar huisraad op straat te zetten en zonder doel te gaan liften. Ze komt terecht in Ierland, waar ze met haar rode lange haren perfect in het plaatje past. De regen en haar botheid – aardig doen zit er niet in als je keihard op je ziel bent getrapt – maken haar situatie nog schrijnender. De rest van de wereld kan haar aan haar reet roesten.
Dimitri Antonissen werkt als chef nieuws bij de Belgsiche krant 'Het Laatste Nieuws' en krijgt daarom dagelijks nieuwsberichten en artikelen onder ogen. Hij besloot daar iets mee te doen toen hij al internettend stuitte op de newspaper blackened out poems van Austin Kleon. In het Nederlands ook wel stiftgedichten genoemd.
Hoe werkt dat dan? Dimitri gaat in een krantenartikel op zoek naar woorden die samen een gedicht vormen. De overige woorden worden weggeschrapt door midden van een viltstift. Oftewel: krant + vilstift = poëzie. Sinds afgelopen april kan aan dat rijtje het woord 'bundel' toegevoegd worden: krant + vilstift = poëzie = bundel. Uitgeverij Wintertuin ontdekte de charmante schoonheid van zijn gedichten en lanceerde afgelopen april een bundel stiftgedichten met de toepasselijke titel 'Schrap Me'.
Jaarlijks vindt in Seattle het filmfestival Hump plaats: The Pacific Northwest’s biggest, best, and most beloved amateur-and-locally-produced porn festival. Een pornofestival? Jazeker! En wat er zo leuk aan is, is dat je je eigen homemade pornofilm kunt insturen.
U dacht zeker dat ik nu ging vertellen dat ik er eentje heb gemaakt?
En het tweede deel van de eindejaarslijstjesgalore. Wat vond de redactie het meest inspirerend het afgelopen jaar? Wat bewoog ons? Deel 1 hier, deel 2 hieronder.
En dan Aukje:
1. Revolutionary Road Wie houdt van emotionele actie komt bij Revolutionary Road volledig aan zijn trekken. Een film vol monologen, problemen en emoties. De hoofdpersonen, gespeeld door Leonardo diCaprio en Kate Winslet, vliegen elkaar constant in de haren, maar houden desondanks veel van elkaar. Dé film van het jaar als je het mij vraagt.
2. Dan Arborise Liefde op het eerste gehoor. Zijn muziek wordt omgeschreven als ‘John Martyn meets Nick Drake’. Ik link ‘m vanwege zijn stem aan David Sylvian en vanwege zijn dreads en akoestische gitaar aan Newton Faulkner. En normaal gesproken ben ik niet van de mannenstemmen en gitaren, maar zijn gitaarspel heeft met dat beetje electronica iets hypnotiserends wat mij dan weer zeer aanspreekt.
