Drie keer oud & nieuw

1. Twee jaar geleden sliep ik met een spiksplinter nieuw kindje op mijn buik op de bank. Om half vier 's nachts schrokken we allebei wakker van een vuurwerkknal, maar vielen snel weer in slaap.

2. Vorig jaar sliep kindje door alle herrie heen.

3. Dit jaar werd kindje wakker en riep vanuit zijn bedje 'oh-oh'. Dus besloot ik hem even mee te nemen naar buiten om te kijken naar het vuurwerk. Kindje vond het prachtig en riep keer op keer 'nog een keer'.

Hoe bijzonder vond ik het om hem bij ons te hebben met zijn glimmende oogjes en verbazende glimlach en zo samen het nieuwe jaar in te luiden.

(Maar hem daarna weer in slaap krijgen is best een ding!)

De formele brief

Ach, weer zo'n leuke oudejaarsbrief van onze directrice, dacht ik toen ik de envelop met het logo van mijn werk erop opende. Brieven vind ik je reinste milieu- en geldverspilling: e-mail werkt net zo goed.
Maar toen ik, met enige tegenzin want ik heb het niet zo op formele 'moetjes', de brief doorlas werd ik getroffen door één van de laatste zinnen op de eerste bladzijde. Dat het een pittig jaar was geweest. Met twee overleden collega's en een verhuizing naar een gebouw waarvan de laatste puntjes nog lang niet op de i waren gezet (en een half jaar na dato nog steeds niet).
Verdomd, ze had gelijk. En verdomd, zo'n tekst moet inderdaad in een brief. Haar erkenning voor mijn gevoelens moest inderdaad door een postbode bezorgd worden.
Ook al is het even geleden, ook al is er door de verhuizing letterlijk minder ruimte en aanleiding voor rouw, (immers: de werkplekken zijn verdwenen) aan het eind van het jaar stilstaan bij deze gebeurtenissen is belangrijk.

Dat doe ik dan ook. Ik sta even stil. Om daarna met opgeheven hoofd naar 2012 te gaan.

Twee

En dan is kindje opeens twee. Twee jaar oud!
De woonkamer is versierd met slingers en de cadeautjes staan te wachten om uitgepakt te worden.
Bezoek komt in de ochtend langs, kindje slaapt namelijk 's middags. En best lang ook, nu hij ziek is en 's nachts aan het spoken is.
Het laatste plukje bezoek arriveert als we het gros hebben uitgezwaaid en blijft lekker zitten tot kindje wakker wordt.
Gezellig. Nog een keer?
Gezellig.

Nooit gedacht dat het organiseren van een verjaardag zó leuk kan zijn! Zelf niet in de belangstelling staan, maar toch je eigen vrienden en familie ontvangen. Kindje zien genieten van de cadeaus, ondanks dat hij ziek is.

En hem 's nachts weer bij je in bed nemen omdat de koorts oplaait en benauwd zijn door een overdosis snot behoorlijk vervelend is.
De volgende ochtend merken dat het wat beter gaat en hem vrolijk door het huis zien huppelen, al spelend met al het nieuws dat hij heeft gekregen.

Wat was het een heerlijke dag. En ondanks dat rauwe randje dat een beetje begint te vervagen, geniet ik met volle teugen van de ingrediënten van deze grijze dagen.

Hoop

En zo kabbelt het leven voort.
En zo staat het met een schok stil.

Onwerkelijk.
Net voor de feestdagen beginnen en op het moment dat iedereen elkaar fijne dagen wenst.
De fijne dagen hebben nu een rauw randje. We weten nog niet hoe dat rauwe randje zich gaat ontwikkelen. Er is hoop, maar hoop kan snel vervliegen.

Even zijn we met zijn allen bij elkaar. Min één. En of dat de volgende kerst ook zo is, weten we op dit moment nog niet.

De wapperende handen van Wipneus en Pim

 Toen kindje net geboren was, las ik hem voor uit Wipneus en Pim. Niet dat hij er iets van begreep, maar ik dacht dat hij het wel prettig zou vinden om naar mijn stem te luisteren. Voor mij de uitgelezen kans om de boekjes die ik vroeger verslond weer eens door te lezen.
Kindje heeft inmiddels geen geduld meer voor voorlezen, dus ik moet even wachten tot hij oud genoeg is om stilletjes te luisteren.
Maar afgelopen week werd naar buiten gebracht dat broeder Gregorio, schrijver van 17 delen van de serie, iets te dol was op kleine kinderen.

Twijfel. Dubio. Kan ik de verhalen van de hand van zo een viezerik nog wel voorlezen aan kindje? Eén ding is zeker: de mooie avonturen van de goedlachse kabouters blijven tot in lengte van dagen een nare bijsmaak houden.

Zonde, zonde.

Nog een keer 'nog een keer'

Met de aanschaf van een platenspeler door lief omdat hij platen van Bowie wilde gaan verzamelen, haalde ik mijn platen van zolder.
Tussen het stof en de krassen door luisterde ik opnieuw naar de stemmen van de hoorspelen. Hier had ik vroeger vaak naar geluisterd. In de grote voorkamer, een nette kamer aan de voorkant van het huis die alleen werd gebruikt voor bezoek. Ik draaide er Pinkeltje, Alice in Wonderland en Sprookjes van de Efteling.

Twee lp's had ik van Sprookjes van de Efteling en juist die platen luister ik 30 jaar later samen met kindje. Bij het horen van een liedje roept hij altijd 'nog een keer!', maar zo makkelijk als je op de computer een loop kunt instellen, zo moeilijk gaat dat op een platenspeler, dus moet hij echt even wachten tot een volgend liedje.

Hoogtepunt is echter het opzetten van de plaat. Dat mag hij zelf doen. De lp's zijn oud en al beschadigd, dus een paar vieze kinderhandjes en wat extra krassen is niet zo'n probleem. En de naald op de plaat zetten hoeft niet: op start drukken is al voldoende. En dat kan een kindervingertje makkelijk doen.

Het gevolg is wel dat ik van 's ochtends vroeg tot 's middags laat sprookjes luister. Nu heb ik niet zo'n moeite met al die herhalingen, maar een beetje variatie is welkom. Dus struinde ik internet af op zoek naar de overige delen.

Die vond ik! Als downloadbestand.

Maar toen ik de sprookjes via iTunes wilde laten horen schudde kindje heel hard 'nee' en wees op de platenspeler. De magie van het zelf opzetten is belangrijker dan het luisteren. Dus draaiden we nog een keer de rattenvanger van Hamelen.

En nog een keer.
En nog een keer.
En nog een keer.

Een logisch raadsel

En opeens huilt kindje.

Hij ligt in bed, het licht is uit, het muziekje is afgelopen en hij huilt.

We rennen naar beneden en zien hem wijzen. Naar het lichtje dat na drie minuten uitgaat en het muziekje dat na een minuut uitgaat.

Nog een keer.
Nog een keer.
Nog een keer.

Wat kan er toch zijn? Waarom dat gehuil? Heeft hij last van nachtmerries? Wil hij nog wat langer bij ons zijn? Is hij de dag aan het verwerken?
Het nachtlampje biedt geen soelaas: hij wil het pertinent niet.

Dan maar het licht in de gang op laten.

Stilte.

Het helpt!

Een raadsel, maar eenmaal opgelost zo simpel en logisch.
Het is winter, het is donker, het ganglicht blijft op tot hij slaapt.

Alleen is dat vroege wakker worden sinds een paar dagen een nieuw raadsel waar we nog geen oplossing voor gevonden hebben. Zou het om 6.15 uur ook te donker en daardoor eng zijn?

Magische gegevens

We hebben bezoek dat vertelt over de mogelijkheid om persoonsgegevens van overleden personen te downloaden uit het stadsarchief van Amsterdam.
Ik surf meteen naar de site en duik erin. Genealogie is wel aan mij besteed.
Hoewel mijn familie hartstikke Fries is, heeft een gedeelte in Amsterdam gewoond. Mijn oudtante runde daar een rusthuis waar mijn overbeppe hielp.
Namen, data en adressen komen voorbij. Het meeste was al verzameld, maar de laatste ontbrekende gegevens kunnen nu eindelijk ingevuld worden.
Ik download de ene file na de andere, mail en bel de waardevolle vondsten door naar familie. Het zijn geen grootse ontdekkingen, maar een klein beetje extra kennis dat de grijze foto's van de overledenen wat meer kleur geeft.

Prutteldag

Mijn lichaam is helemaal in de war. Tja, ik moet de eerste mens nog ontmoeten voor wie stress gezond is.
Dus ben ik weer gestart met een streng dieet en slik ik verschillende middeltjes om de balans te herstellen. 't Is niet anders.
Ondertussen verloor ik in de derde ronde van het Wordfeudtoernooi. Ik werd, tegen mijn verwachtingen in, eerste in de poule. De tweede ronde doorstond ik met glans doordat mijn tegenstandster zich terugtrok. In de derde ronde stond ik steeds voor, maar 'broedden' op driedubbele woordwaarde en waarbij ze al haar letters wegspeelde nekte me. Dus speel ik nu als troost een potje tegen de directeur van het toernooi.

In het begin van deze ruime week vakantie reisde ik samen met kindje af naar het nieuwe huis van mijn ouders. Ik miste de boerderij totaal niet. Nu is de boerderij nog in familie, dus we kunnen de dieren bezoeken wanneer we willen, maar ook afgezien daarvan mis ik het niet. Ik vond zo'n nieuw huis met al zijn luxe voorzieningen HEERLIJK. En dacht stiekem: wat als ik in dít huis mijn jeugd had doorgebracht?
Meest opmerkelijk was ik toen ik eenmaal weer in Amsterdam mijn tas uitpakte. De kleding rook heerlijk naar waspoeder. Geen muf boerderijluchtje te bekennen. Het was de eerste keer in 38 jaar.

Vandaag heb ik nog een day off (niet te verwarren met off-day ;) om amandelbrood te bakken en erwtensoep te maken. Ik pruttel vandaag dus nog even verder en dat bevalt me wel. Later deze week zet ik me wel weer in voor de baas. Maar niet te hard hè. ;)

Lege dagen met veel niks

Voordat u denkt dat ik ter plekke ben neergestort: de stress is al weer voorbij.

En ik heb het overleefd!

Anderhalve maand lang werd ik doodgegooid met deadlines en belangrijke evenementen.
Anderhalve maand lang keek ik uit naar dit moment.
Precies dit moment.
Op de bank. Laptop op schoot. Televisie aan. En zicht op lege dagen met veel niks.

Ontspannen in viervoud.

Ik was er hard aan toe.