11-05-2008

New York (4):

Als je vertelt dat je naar New York gaat, krijg je van alle kanten enthousiaste reacties en vooral veel tips. We hoefden ons daarom niet heel erg in te lezen over de stad, en konden aan de hand van die tips een globale planning opstellen. Overigens is New York voor lief geen onbekend terrein, waardoor we andere bezienswaardigheden uitkozen dan zijn vorige trip.

Vandaag hebben we Brooklyn op het programma staan. Het is de bedoeling dat we de metro nemen naar High St (vlakbij de Brooklyn Bridge), daar gaan shoppen en verder gaan naar Williamsburg, een wijk in Brooklyn. Daarna zullen we over de Brooklyn Bridge terug wandelen en Chinatown en Little Italy zien. Die laatste twee kunnen we al wegstrepen, daar zijn we de eerste dag al geweest. Maar de rest van de planning valt een beetje in het water, aangezien we een andere metro nemen, daardoor bij een ander station uitstappen en niet naar High St lopen omdat we het lumineuze idee hebben opgevat meteen naar Williamsburg te lopen zodat we onderweg wel wat leuke winkeltjes zullen tegenkomen. Het komt er op neer dat we verdwalen. Niet zozeer als de weg niet weten, maar meer in de zin van niet weten waar naar toe te moeten om leuke winkels te vinden. We bevinden ons namelijk op industrieterrein. En niets is lelijker en minder interessant als een industrieterrein. Toch?

Maar ook een industrieterrein kan zeer de moeite waard zijn. Zo doemen plots deze wegrottende huizen op, die niet zouden misstaan in een spookverhaal:

En het is er niet één, maar het zijn er zes naast elkaar. Het zijn huizen die behoren tot de Brooklyn Navy Yard, het bedrijf aan Flushing Avenue. In de huizen hebben hooggeplaatste officieren van de Navy Yard met hun families gewoond, ze worden daarom 'Admirals Row' genoemd. Mijn handen jeuken om binnen foto's te maken, maar een hek en prikkeldraad houden dit idee tegen. Ik moet het doen met de, overigens indrukwekkende, foto's die anderen hebben gemaakt van het vervallen interieur: hier, hier en hier. Op de officiële site zijn nog meer foto's te vinden, ook van hoe de huizen er in originele staat uitzagen.
De panden zijn in de jaren '70 verlaten, en op dit moment wordt gesproken over herstel of sloop om een supermarkt te bouwen. Ik hoop vurig op het eerste.

We slaan her en der wat straatjes in en lopen Bedford Ave af naar 5th St., omdat ik me meen te herinneren dat er geshopt kan worden op 5th St. Hierdoor komen we terecht in de wijk waar chassidische joden wonen. Dit zijn ultra-orthodoxe joden, die allen in dezelfde stijl zijn gekleed. Het is alsof we een stap terug in de tijd doen, naar de jaren '50. Fotograferen doe ik hier niet, ik vind het een inbreuk op hun privacy. Maar een joodse schoolbus zet ik wel op de foto:

De joden hebben hun eigen scholen en schoolbussen en vormen een aparte gemeenschap binnen New York. Dan rijst de vraag hoe het zou zijn als wij dit in Amsterdam zouden hebben? Een aparte Turkse, Marokkaanse en Antiliaanse gemeenschap? Ik krijg de indruk dat het in New York werkt.

Na een tijdje gaan we zitten bij de MacDonalds en merken dat we in de Spaanse wijk terecht zijn gekomen. Ik vraag een meisje waar we kunnen winkelen, want 5th St was niet the place to be. Ze staat ons vriendelijk te woord en meld dat we het beste naar Broadway, Myrtle Ave of Knickerbocker Ave kunnen gaan. Wanneer ze terugkomt uit de wc vertelt ze ook dat we zeker met de ferry naar Ellis Island moeten. Ik bedank haar voor de tips en verbaas me over de enthousiaste en open manier waarop ze me te woord staat. Daar kunnen de Amsterdammers (inlcusief ik) nog wat van leren.

We nemen we de metro naar Knickerbockers Ave, maar de Spaanse wijk is duidelijk niet de onze. We kopen Playstation games op de gok (eenmaal thuis blijken ze inderdaad niet te werken) en gaan dan met de metro terug naar Manhattan. Een fijne metro overigens, omdat deze bovengronds rijdt, over de Williamsbrug met uitzicht op de skyline van Manhattan. Het geeft daarom niet dat we niet zijn toegekomen aan de Brooklyn Bridge, het mooie uitzicht heb ik tenminste gezien.

Omdat we ondertussen nogal honger hebben gekregen, zoeken we de eerste de beste eettent op, in dit het geval het superfoute en überAmerikaanse Mudville 9, dat tegenover ons hotel zit. In deze tent is het honkbal en schreeuwerige bediening dat de klok slaat. We zijn dan ook snel verdwenen zodra we het eten achter de kiezen hebben. We besluiten naar een ander schreeuwerig gedeelte van New York te gaan, Times Square.

Het is rond zessen als we in een bomvolle metro arriveren, buiten zijn de straten volgelopen. Hier gebeurt het allemaal, 42 St, Times Square en Broadway. Dat is te merken aan de vreselijke drukte in de straten. Na de megaspeelgoedwinkel 'Toys R Us' en wat andere winkels (MTV store en M&M winkel) binnen te zijn gelopen vluchten we een comicwinkel in. Ik vind er geen nieuwe graphic novels, lief tikt er nog wel een paar op de kop.

Eten doen we weer bij de Amish Market. Gezond en lekker. Na een film op tv duiken we ons krakkemikkige bed weer in.

09-05-2008

New York (3):

Waar ik erg aan moet wennen zijn de prijzen zonder belasting. Valt altijd weer tegen! Bij het hotel zit een geweldige posterwinkel, waar we drie posters voor een totaalbedrag van 40 dollar kopen. Als we onze flappen tevoorschijn halen vergeten we de belasting waardoor het bedrag op zo'n 46 dollar uitkomt. En zo gaat dat wel vaker.

Omdat we de eerste dag alleen maar gewandeld hebben lijkt de aanschaf van een metrokaart zonde, maar vandaag kopen we toch maar een weekkaart, en maken er dankbaar gebruik van. We reizen met de metro naar Union Square, waar we de markt, Virgin en de stripwinkel 'Forbidden Planet' bezoeken. Virgin hebben we snel bekeken. De Playstation games en dvd's kunnen niet afgespeeld worden op onze apparaten en we hebben geen interesse in cd's. Forbidden Planet houdt echter onze aandacht lange tijd vast met de vele graphic novels. Ik koop er 'Vampire Loves' van Joann Sfar (over een vampier die op zoek is naar liefde; een komischie afspiegeling van onze tijdgeest) en het schattige 'The Clouds Above' van Jordan Crane (over een jongetje en zijn kat die tijdens het ontsnappen aan zijn strenge lerares in de wolken terecht komen). We willen ook nog naar de tweedehands cd-zaak Disc-o-rama (in goedkope cd's heb ik wél interesse), maar na een rondje Union Square kunnen we deze helaas niet vinden. Dan maar verder naar East Houston Street, waar we concertkaarten voor die avond op moeten halen en meteen een bezoek brengen aan de lunchtent Katz's Delicatessen. Ja, daar waar de beroemde orgasmescène uit de film 'When Harry met Sally' is opgenomen. Maar in deze toch drukke en lelijke straat krijgen we te horen dat de kaartjes gewoon bij de concertzaal afgehaald kunnen worden ("Sorry about that, it's a little bit confusing") en bij Katz's is de ontvangst zo onvriendelijk en is het er zó toeristisch druk, dat we naar een naastgelegen pizzeria vluchten. Saai misschien, maar wel lekker rustig.

Goed, een drukke lelijke straat dus, maar wel met leuke verkoopspullen, waarvan ik dit behaarde meubelstuk graag had meegenomen:

Mooi weer, dat wel, maar de jetlag speelt me nog parten en we nemen even een korte break in ons hotel. Daarna zoeken we het fijne Greenwich Village weer op, door naar Washington Square Park te gaan. Daar zien we naast onze gevleugelde vrienden (duiven that is) een andere schooier:

Naast de vele duiven en eekhoorns zijn het vooral studenten die in dit park hangen, aangezien het park grenst aan een aantal universiteiten. In het nabijgelegen University Restaurant eten we een hapje. Het is er niet fantastisch, maar de bediening is vriendelijk en het is er niet duur.

We haasten ons met de metro naar de concertzaal 'The Bowery Ballroom', dat te vergelijken is met Paradiso. Daar treedt Newton Faulkner op, die we op 7 januari in de kleine zaal van Paradiso zagen. In het voorprogramma staat een meisje met een bijzondere jazzstem die popliedjes zingt: Jessie Baylin. Een fijne nieuwe ontdekking.
De zaal is niet uitverkocht, zodat we ons gemakkelijk kunnen verplaatsen van onze hangplek aan de bar naar voorin de zaal om Newton goed te kunnen zien. Overigens komen we snel in contact met de 'locals' en krijgen we zelfs tequila aangeboden. Het illustreert hoe open en relaxt de New Yorkers zijn.

Het concert is te gek, en het is grappig te zien hoe Amerikanen reageren op zijn optreden in tegenstelling tot Nederlanders; ze laten zich meer gaan, schreeuwen meer. Lief en ik bespreken alle verschillen tussen beide optredens, maar worden op de schouder getikt door een fan die vriendelijk vraagt of we onze mond willen houden. Maar natuurlijk! Aan het eind van het concert bedankt hij ons zelfs daarvoor. Dat is nog eens een prettige manier van iemand aanspreken.

Newton heeft ons wederom verrast met zijn concert, hij is een ster in wording. Het concert duurde minder lang dan in Nederland, maar onze vermoeide benen vinden dat niet erg. Met de metro gaan we terug naar het hotel, oms ons op te maken voor een nieuwe dag.

08-05-2008

New York (2):

Om vijf uur 's ochtends zijn we allebei klaarwakker, maar het lukt om de enorme honger en de jetlag te negeren zodat we tot acht uur blijven liggen. We ontbijten in de Soda Shop, een karakteristiek café naast het hotel. Ik ga voor de French toast, lief voor de omelet met champignons. Dan is het eindelijk tijd om de stad te verkennen. We beginnen met een wandeling naar Ground Zero. Er is alleen een grote mistroostige bouwput te zien, en het maakt tegen mijn verwachting in geen gevoelens bij me los. Zal ook wel te maken hebben met de vele toeristen die op alle mogelijke manieren proberen een foto te maken, en zich daarmee de woede van de beveiligingsmensen op de hals halen. Wat wel iets bij me losmaakt is het idee dat ik op korte afstand van Ground Zero verblijf, dat de mensen daar hebben gerend en geschuild voor de stofwind.

We verlaten deze bizarre toeristische plek voor een wandeling langs het water met uitzicht op het vrijheidsbeeld. Dit is New York ten voeten uit. Op de plek waar de ferry's vertrekken staat een een megalange rij die we snel voorbij lopen. Wij vinden het uitzicht vanaf Manhattan op het vrijheidsbeeld voldoende.

We lopen door Battery Park langs de vissende mensen naar het welbekende Wall Street. Overigens zien we de film met dezelfde titel een dag voor vertrek op televisie. Na een lunch in het financial district gaan we richting South Seaport en zien onderweg het voormalige huis van Elizabeth Ann Seton (1774 – 1821), de eerste Amerikaanse vrouw die heilig is verklaard. Haar huis wordt opgeslokt door de torenhoge wolkenkrabbers, dat een mooi contrast oplevert:

In de buurt South Seaport is veel herkenning, zoals Nederlandse straatnamen, wegen met kinderkopjes, de tentoonstelling 'Bodies', die we vorig jaar in Nederland bezochten en, helaas, regen.

In een kledingwinkel is het duidelijk dat de heren houden van hele wijde maten (of het echt nodig hebben...;):

Er komt deze dag geen metro aan te pas, we kunnen het zuidelijkste puntje van Manhattan met onze benenwagen bedwingen. We lopen hierdoor maar liefst 16 kilometer. Niet slim, zo aan het begin van de vakantie, maar het is wel geweldig om de stad op deze manier te ontdekken. Maar, die jetlag, die zit wel een beetje in de weg. Ik moet even mijn ogen sluiten in het hotel om op te laden, maar daarna gaan we vrolijk verder naar Chinatown waar een gezellige bedrijvigheid heerst met kaartende vrouwen en, hoe kan het ook anders, sudoku spelende mannen.

Traditioneel is de Chinese markt, waar levende vissen én kikkers verkocht worden. Totally groce! We lopen snel verder via Little Italy naar SoHo, een leuke hippe wijk. Na een snelle hap en een beetje shoppen verkennen we het rustige en groene Greenwich Village, waar ik me in een decor van Sex & the City waan.

Via Hudson River Park, aan de westkant van Manhattan, keren we terug naar het hotel:

een hele zware manier van sporten!

We ontdekken in de buurt van het hotel een Amish Supermarket waar ze verse en natuurlijke producten verkopen. Een soort van grote en hippe natuurwinkel. Uiteindelijk zal blijken dat het warm eten dat ze hier met verse ingrediënten klaarmaken veel lekkerder smaakt dan het eten in de restaurants waar we zijn geweest. Ook handig is de Deli, die je overal in de stad vindt. Zij verkopen heerlijk vers fruit en de basis benodigdheden, zoals water, zuivelproducten, brood en bloemen. Het is onze vaste stek voor het halen van fruit en water, aangezien het kraanwater naar chloor smaakt.

In het hotel kruipen we in ons krakkemikkige bed. Veel te klein en met een kuil in het midden. Gelukkig heeft de wandeling ons zo vermoeid dat we meteen in slaap vallen...

07-05-2008

New York (1):

Voor ik op reis ging heeft niemand me verteld dat je maag omkeert wanneer een vliegtuig opstijgt en dat de wind en de airco continu een hels kabaal maken. Gelukkig heb ik vooraf een door de huisarts voorgeschreven kalmeringstabletje geslikt, dat mij aardig in bedwang houdt. Eenmaal in de lucht slik ik meteen na het opstijgen in paniek nog twee; eentje tegen reisziekte met een kalmerende werking en een kalmeringstabletje. Naar buiten kijken durf ik niet. Dat lukt wel naarmate de vlucht vordert. Gelukkig maakt lief foto's van het uitzicht zodat ik toch nog kan zien hoe het is om boven land te vliegen.

18.20 Uur vertrekt het vliegtuig. Eenmaal in de lucht delen de stewardessen headphones uit en kan het filmkijken beginnen. Overigens met weinig concentratie, want er gebeurt zoveel. Drankje hier, maaltijdje daar. Aan het eind van de reis kijk ik naar 'Alles is liefde', omdat een Engelse film zonder ondertiteling mij met dat gebrek aan concentratie totaal niet bereikt.

Om niet in paniek te raken houd ik mezelf voor in een bus te zitten. Het vliegtuig hobbelt namelijk ook, alleen over een onzichtbare weg. Hevige turbulentie blijft uit, de turbulentie de we wel voelen is eigenlijk best grappig. Slecht wegdek, zullen we maar zeggen. We arriveren om 2.15 uur Nederlandse tijd, 8.15 pm New Yorkse tijd in het donker op JFK, waar we aansluiten in de rij voor de douane. Was het op Schiphol nog even spannend omdat de mevrouw bij de check-in balie vond dat het paspoort van lief zes maanden na terugkomst nog geldig moest zijn (gelukkig had ze het fout), op JFK kunnen we na vingerprints van alle tien de vingers en een prachtige foto van ons vermoeide hoofd doorlopen.

Onze bagage rolt spoedig van de band en bepakt en bezakt lopen we naar de Airtrain, een metro die langs alle terminals op JFK rijdt om passagiers op te pikken en deze naar het dichtstbijzijnde metrostation brengt. Voor ons is dat Howard Beach, waar de A-train ons naar het hotel zal brengen. Eindelijk ondervind ik aan den lijve waar de jazzstandard 'Take the A-train' over gaat.

De metro brengt ons rechtstreeks naar het Cosmopolitan Hotel, dat een week lang ons onderkomen is. Het ligt in de wijk Tribeca, downtown Manhattan, op tien minuten lopen van Ground Zero. Hoewel het een budgethotel is, ziet het er goed uit wegens recente renovatie en is de kamer lang niet zo klein als verwacht. De badkamer wel, maar een eigen badkamer is een luxe die je in veel budgethotels niet vindt. Half twaalf vallen we in slaap. In Nederland is het dan half zes en is de jetlag een feit.

06-05-2008

Met mijn kont in de lucht:

Afgelopen week zat ik twee keer met mijn kont in de lucht en zeven dagen lang met mijn kont in New York. Maar dat had u vast al in de gaten omdat hier maar geen nieuw stukje verscheen. Of had u het te druk met al die feestdagen en het mooie weer? In ieder geval ben ik weer veilig terug in het Amsterdamsche en zal hier de komende week een dag-tot-dag-verslag volgen van mijn vakantie. Niet geïnteresseerd? Kom dan over een week maar terug. Wel geïnteresseerd? Morgen volgt een beschrijving van de eerste dag (die eigenlijk alleen maar uit vliegen bestond maar daarom niet minder interessant is).